“เปิดโอกาสให้ง้อ”

หลังจากที่ศิลาขับรถมาถึงคอนโด เขาก็ชะลอรถอย่างเบามือก่อนจะจอดนิ่งสนิท เสียงเครื่องยนต์ดับลง เหลือเพียงความเงียบในรถที่มีเพียงลมหายใจแผ่ว ๆ ของปันปัน ศิลาหันมองเธอช้า ๆ ปันปันยังคงหลับสนิท ศีรษะเอียงพิงกระจกเบา ๆ ปอยผมปรกแก้มนิด ๆ เหนื่อยจนเหมือนจะฝืนลืมตาไม่ไหวแม้แต่นิดเดียว “มึงนี่…หลับไม่รู้เรื่องเลยนะ” เขาพึมพำเบา ๆ คล้ายตำหนิ แต่แฝงความเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด ศิลาถอนหายใจหนึ่งครั้ง ก่อนเปิดประตูรถลงไป แล้วอ้อมไปฝั่งของปันปัน เมื่อเปิดประตูฝั่งเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเธอลอยออกมากระทบหน้าเขาทันที เขาก้มตัวเล็กน้อย แตะไหล่เธอเบา ๆ “ปัน… ตื่นดิ” ไม่มีการตอบรับ มีแต่ลมหายใจนิ่งและใบหน้าที่ดูอ่อนแรงจนศิลาต้องยอมแพ้ “โอเค… ไม่ตื่นก็ไม่ตื่น” เขาว่าแบบนั้น ก่อนจะสอดแขนเข้าใต้เข่าและหลังของเธอแล้วอุ้มขึ้นอย่างง่ายดาย ร่างของปันปันซุกเข้าหาอกเขาโดยอัตโนมัติ ทำให้ศิลาต้องกลั้นหายใจไปว