“ผลวินิจฉัย”

ผลวินิจฉัย “เป็น กล้ามเนื้ออักเสบเฉียบพลัน ค่ะ เส้นต้นขาเกร็งมากจากการออกแรงเกินกำลัง ต้องรักษาและพักทันที ไม่งั้นจะลามไปถึงเส้นเอ็น” ปันปันกัดปากเบา ๆ “หนักขนาดนั้นเลยหรอคะ…” ยังไม่ทันที่ปันปันจะพูดต่อ ศิลาก็เอ่ยเสียงเข้มแทรกแบบห่วงมากจนลืมบทแฟนปลอม “ก็ใครบอกให้ลุกนั่งโหดขนาดนั้นล่ะ!” หมอพิมพ์หรี่ตา “ศิลา… แม่ยังพูดไม่จบ” “ครับ…” ลูกชายก้มหน้าเหมือนโดนหมอตรวจเอง แม่ของศิลาจึงหันกลับไปที่ปันปัน น้ำเสียงอ่อนลงราวกับพูดกับลูกตัวเองอีกคน “เดี๋ยวแม่ให้ยาแก้อักเสบ ยาคลายกล้ามเนื้อ แล้วก็ทำกายภาพเบื้องต้นให้ก่อนค่ะ คืนนี้กลับไปต้องประคบสลับอุ่นเย็น และห้ามเดินเยอะเด็ดขาด…เข้าใจไหมลูก” ปันปันพยักหน้าเบา ๆ “ค่ะ…” สายตาของหมอพิมพ์กวาดสลับไปมาระหว่างลูกชายกับปันปัน ศิลานั่งตัวแข็ง แต่สายตาไม่ละจากหน้าเด็กปีสามแม้แต่วินาทีเดียว มองแบบห่วง…จนแทบลืมกระพริบตา พิมพ์ชนกเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ อย่