“จุ๊บบบบบ💋”

อื้ออออ… เสียงครางงัวเงียของปันปันดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ขยับบิดขี้เกียจเล็กน้อยในตอนหกโมงเช้า เธอลืมตาขึ้นช้า ๆ แล้วก็ต้องชะงักทันทีเมื่อเห็นศิลานอนตะแคงหันหน้าเข้าหาเธออยู่ก่อนแล้ว แถมยังเท้าหัวยันหมอนเหมือนตั้งใจรอให้เธอตื่นมาตลอด “ตื่นเร็วจัง เมื่อคืนกูเอามึงเบาไปหรอ” ศิลาพูดพร้อมใช้ปลายนิ้วทัดปอยผมที่ปรกแก้มเธออย่างหยอกล้อ ปันปันกลอกตา แก้มขึ้นสีจาง ๆ “ก็มึงนอนจ้องกูอยู่ ใครจะนอนหลับลง” ศิลายกคิ้วใส่แบบน่าหมั่นไส้สุด ๆ “นี่กูทำมึงตื่นหรอ?” “มั้ง…” ปันปันตอบสั้น ๆ แต่แก้มแดงจนจะแดงไปถึงหู ตอนนี้ทั้งคู่ยังนอนอยู่บนโซฟากลางบ้าน โซฟาที่เมื่อคืนแม่ตั้งใจเอาไว้ให้ศิลานอนคนเดียว แต่สุดท้ายปันปันเป็นคนที่นอนมาติดอยู่ข้างเขาเอง บรรยากาศเช้านี้มันแปลกไป…เงียบ นุ่ม และโคตรเขิน ไม่รู้เพราะเมื่อคืนทั้งคู่ไปทำเรื่องบ้า ๆ กันในครัว หรือเพราะความใกล้ชิดที่ไม่เคยหายไปเลยตั้งแต่กลับมาคบกันอีกค