“ขออ้อนหน่อยย”

ตกเย็น… ปันปันเดินออกมาเปิดรั้วบ้าน รอให้ศิลาขับรถออกไป เพราะวันนี้ทั้งคู่ต้องแยกย้าย แม่ของศิลาตามตัวกลับบ้านด่วน บอกว่ามีนัดสำคัญ ส่วนแม่ของปันปันก็มีธุระเหมือนกัน เธอเลยต้องไปกับแมาด้วยเช่นกัน รถของปันปันที่ศิลาเป็นคนขับค่อย ๆ เคลื่อนออกมาหยุดหน้ารั้ว กระจกรถเลื่อนลงอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นหน้าเศร้า ๆ ของศิลาเหมือนลูกหมาถูกทิ้ง “ไปนะ…” เขาพูดเสียงแผ่วแต่เจตนาชัดว่ากำลังอ้อนสุดชีวิต ปันปันกลอกตาเบา ๆ ก่อนตอบ “อืม ขับรถดี ๆ” แล้วกำลังจะหันไปปิดรั้ว แต่เสียงของศิลาก็ดังตามขึ้นมาอีกครั้ง “ปัน… ไปกับศิลาไหม” ปันปันหันกลับมามองเหมือนจะถามว่า เอ็นมึงนี่มันทำด้วยอะไร “ไปอะไร แม่ปันก็มีนัดเหมือนกัน อย่างอแง คืนเดียวทำร้องเป็นเด็กไปได้” “ก็… ไม่อยากห่าง” เขาพูดพร้อมสีหน้าโคตรน่าสงสาร จนปันปันต้องเบือนหน้าเพราะกลัวใจอ่อน “ห่าง ถือว่า ขอ” เธอเน้นคำสุดท้ายแล้วชี้ให้เขาไป “งั้น… เดี๋ยวคืนนี้