“กูกลับบ้าน”

ตอนเย็น… เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นแผ่ว ๆ จากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะเรียนของปันปัน เธอเหลือบมองอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่ชื่อที่เด้งขึ้นมากลับทำให้ปลายนิ้วชะงักไปทันที ศิลา : กูกลับบ้าน ข้อความสั้นแค่หกคำ…ไม่มีอีโมจิ ไม่มีเครื่องหมายจุด ไม่มีคำอธิบายอะไรเพิ่มเติม เหมือนเขาแค่เข้ามาแตะ แล้วก็หายไป ปันปันมองตัวหนังสือเงียบ ๆ ไม่รู้ว่าเขาพิมพ์มาบอกเฉย ๆ หรือกำลังรอเธอถามอะไรต่อ หรือจริง ๆ …เขาก็แค่พิมพ์ทิ้งไว้ตามนิสัยเฉยชาแบบเขาเท่านั้น ปลายนิ้วเธอเลื่อนบนหน้าจอเบา ๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ตอบกลับไปสักคำ ปล่อยให้ข้อความนั้นค้างอยู่เหมือนที่ความรู้สึกของเขากับเธอ…ก็ยังค้างอยู่แบบนั้นเอง แต่ไม่นานหลังจากนั้น เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอีกครั้ง ปันปันที่ยังเผลอคิดว่าอาจจะเป็นศิลา รีบเอื้อมมือคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันที แต่ชื่อที่เด้งขึ้นมา…ไม่ใช่เขา เป็นชื่อ แม่ ของเธอแทน ข้อความถูกส่งเข้ามาสั้น ๆ ชัด ๆ แ