“สายนั้น..”

หลังจากปันปันเหยียบคันเร่งมาเกือบมิดไมล์เพราะความโมโหที่พุ่งจนคุมไม่อยู่ เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นเรื่อย ๆ ประสานกับลมหายใจแรง ๆ ของเธอ แต่ทันใดนั้น… จากมุมสายตาทางด้านขวา เหมือนมีใครบางคน วิ่งพุ่งออกมาจากข้างทาง ปันปันเบิกตากว้าง “เหี้ย—!” เธอแทบไม่ทันคิด สัญชาตญาณทำให้มือหักพวงมาลัยกะทันหันอย่างแรง กรี๊ดดดดดดดด!!! เสียงล้อเสียดถนนดังลากยาว แล้วทุกอย่างก็เกิดขึ้นเร็วเกินกว่าจะตั้งสติได้ โครม!!!! แรงกระแทกสั่นทั้งคัน รถของปันปันพุ่งเข้าชนต้นไม้ริมถนนอย่างจัง กระจกหน้าสั่นไหวหนักจนภาพตรงหน้าเบลอไปหมด ถุงลมนิรภัยเด้งออกมา แต่…ไม่เต็มแรง เหมือนทำงานได้แค่ครึ่งเดียวเพราะรถค่อนข้างเก่า แรงกระแทกส่วนใหญ่จึงยังซัดเข้าหาตัวปันปันเต็ม ๆ ศีรษะของเธอกระแทกแรงจนภาพตรงหน้ามืดลงชั่วขณะ เสียงเครื่องยนต์ยังดังคลอในความวุ่นวาย ลมหายใจเธอขาดช่วงเป็นพัก ๆ ปลายนิ้วสั่น มองไม่ชัด และความเจ็บปวด