หอผู้ป่วยวิกฤต (ICU) ศัลยกรรมอุบัติเหตุ เจ็ดวันต่อมา
ฟู่... คลิก... ฟู่...
เสียงลมสังเคราะห์ที่ถูกอัดผ่านท่อพลาสติกใสเข้าสู่ปอดดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันราวกับเสียงนาฬิกาตายที่มีเพียงเข็มวินาทีขยับเดิน มันเป็นเสียงที่น่ารำคาญสำหรับใครหลายคน รวมถึงเป็นเสียงที่บีบคั้นหัวใจญาติผู้ป่วยทุกคนที่เดินผ่านประตูนี้เข้ามา
แต่สำหรับฟาเดีย มันคือเสียงดนตรีที่ไพเราะที่สุดในโลก เพราะตราบใดที่เสียงนี้ยังดัง นั่นหมายความว่า ม่านเมฆยังอยู่กับเธอ
ภายในห้องกระจกสี่เหลี่ยมปลอดเชื้อที่ถูกควบคุมอุณหภูมิให้เย็นเฉียบตลอด 24 ชั่วโมง แสงไฟนีออนบนเพดานถูกหรี่ลงเหลือเพียงแสงสลัวสีส้มอ่อนที่หัวเตียง บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงการทำงานของเครื่องปรับอากาศและเสียง ติ๊ด ติ๊ด แผ่วเบาจากจอมอนิเตอร์แสดงสัญญาณชีพที่วาดเส้นกราฟสีเขียวหยักขึ้นลงอย่างเชื่องช้า
ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างาม เต็มไปด้วยพลั
