ห้องกระจกภายในวิลล่า The Private ฤดูฝน
(6 เดือนหลังเกิดอุบัติเหตุ)
เสียงสายฝนห่าใหญ่กระหน่ำฟาดลงบนกระจกหน้าต่างบานยักษ์ดัง ซู่ ซู่ ก้องกังวานแข่งกับเสียงลมหายใจหอบถี่ที่ดังกระเส่าอยู่ภายในห้อง กลิ่นอับชื้นของละอองฝนแทรกซึมเข้ามาผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อและกลิ่นยาทาคลายกล้ามเนื้อ สร้างบรรยากาศที่ทั้งหนาวเหน็บและร้อนรุ่มในเวลาเดียวกัน
ม่านเมฆกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบ ๆ ราวกับจะปริแตก ใบหน้าคมเข้มที่เคยหล่อเหลาบัดนี้แดงก่ำและบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ท่อนแขนกำยำเกร็งแน่นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อชัดเจนขณะที่มือทั้งสองข้างกำรอบ ราวคู่ขนาน (Parallel Bars)
“อีกนิดครับคุณม่านเมฆ ยืดอกขึ้น ลงน้ำหนักที่ส้นเท้าครับ”
เสียงนักกายภาพบำบัดหนุ่มกระตุ้นเบา ๆ แต่สำหรับม่านเมฆ มันเหมือนเสียงแว่วจากที่ไกลแสนไกล เพราะสมาธิทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่ที่ท่อนล่าง
ความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาจากปลายปร
