ห้องบอลรูม โรงแรมหรูระดับ 6 ดาว ริมแม่น้ำเจ้าพระยา (1 ปีต่อมา)
เสียงกลองยาวดังกระหึ่ม ตุ้ม ตุ้ม ตะ ตึ้ง ตุ้ม ผสมผสานกับเสียงโห่ร้อง “โห่ ฮิ้ว” ของขบวนขันหมากที่ยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา ดังสะท้านไปทั่วล็อบบี้โรงแรมหรู บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกมะลิและดอกรักที่ถูกร้อยเรียงเป็นมาลัยคล้องคอเจ้าบ่าว
แสงแฟลชจากกองทัพนักข่าวและช่างภาพรัวกะพริบวิบวับราวกับพายุฝนฟ้าคะนอง จับจ้องไปที่ชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สีขาวงาช้าง
ม่านเมฆเดินนำหน้าขบวนด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มจนแก้มแทบปริ ความมั่นใจฉายชัดในทุกย่างก้าว ขาที่เคยไร้ความรู้สึก บัดนี้ก้าวเดินอย่างมั่นคงและแข็งแรง ยิ่งกว่าพญาอินทรีที่ได้ปีกคืนมา
ขนาบข้างด้วย ม่านหมอกน้องชายฝาแฝดในชุดสูทสีเทาที่ดูสุขุมนุ่มลึกกว่า และช่อแก้วน้องสะใภ้คนสวยที่มาพร้อมหลานตัวน้อยทั้งสี่
“ยิ้มหน้าบานเลยนะ” ม่านหมอกกระซิบแซว “เก็บอาการหน่อย เดี๋ยวแมลงวันบิ
