ห้องนั่งเล่น วิลล่าส่วนตัว หาดกมลา, ภูเก็ต เวลา 10:00 น.
(วัย 1 ขวบ 4 เดือน)
บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นที่ปูพรมขนนุ่มสีครีมดูตึงเครียดยิ่งกว่าห้องค้าหุ้นในวอลล์สตรีท กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟเอสเพรสโซ่ร้อน ๆ ลอยอบอวลผสมกับกลิ่นแป้งเด็ก แต่มันไม่อาจกลบรัศมีแห่งการแข่งขันที่แผ่ซ่านออกมาจากสมาชิกในครอบครัวได้
บนโต๊ะกาแฟกระจกนิรภัยเวลานี้มีกองธนบัตรสีเทาปึกใหญ่ สร้อยคอทองคำหนักห้าบาทและกุญแจรถสปอร์ตคันหรูวางกองรวมกันอยู่เป็นเดิมพัน
ม่านเมฆนั่งกอดอก หน้าตาขึงขังจริงจัง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม สายตามุ่งมั่นจ้องมองไปที่คู่แข่งคนสำคัญผ่านหน้าจอไอแพดที่กำลังวิดีโอคอลอยู่
ในจอปรากฏภาพ ฟลอยด์ และ วรา นั่งเรียงหน้ากระดานด้วยสีหน้ามั่นใจไม่แพ้กัน
“ผมลงหมดหน้าตัก” ม่านเมฆประกาศกร้าวเสียงดังฟังชัด “ห้าแสน เดิมพันว่าคำแรกที่ลูกพูดต้องเป็นคำว่า ปะป๊า เท่านั้น”
“โฮะ ๆ ๆ ๆ ฝันไปเถอะ” ฟลอยด์หัวเราะร่า
