ณ จังหวัดขอนแก่น เวลา 05:45 น.
แสงรุ่งอรุณสีน้ำเงินเข้มเริ่มไล่เฉดขึ้นมาจากขอบฟ้า ทอประกายลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องทำงานที่ยังคงเปิดเครื่องปรับอากาศทิ้งไว้จนเย็นเฉียบ บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นอับจาง ๆ ของกาแฟก้นแก้วและกลิ่นเหงื่อไคลของความเครียดที่สะสมมาตลอดสองวัน
บนพรมหนานุ่มกลางห้องทำงานที่รายล้อมไปด้วยจอมอนิเตอร์มีป้อมปราการขนาดย่อมที่ถูกสร้างขึ้นอย่างลวก ๆ
ร่างสูงใหญ่ของม่านเมฆนอนหลับสนิทอยู่บนพื้นพรม โดยมีหมอนหนุนศีรษะถึงสองใบและผ้านวมผืนหนาจากห้องนอนห่มคลุมร่างกายจนมิดชิด ใบหน้าคมคายที่เคยเกลี้ยงเกลาบัดนี้เต็มไปด้วยไรหนวดเขียวครึ้ม แก้มตอบลงจนเห็นสันกรามชัดเจน
ข้าง ๆ กายเขา คือร่างเล็กของฟาเดีย
หญิงสาวในชุดนอนกระโปรงตัวโคร่ง นอนขดตัวอยู่บนพรมแข็ง ๆ โดยมีเพียงหมอนอิงใบเล็กหนุนหัว เธอหลับไปทั้งท่านั้นด้วยความอ่อนเพลีย มือข้างหนึ่งยังคงวางทาบอยู่ที่หน้าอกของม่านเมฆ ราวกั
