ณ คอนโดมิเนียมของม่านเมฆ เวลา 08:30 น.
แสงแดดอ่อน ๆ ยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบพื้นไม้ปาร์เกต์ขัดเงา ภายในห้องชุดสุดหรูที่ปกติจะเงียบสงบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความรัก เช้านี้กลับเต็มไปด้วยคลื่นความตึงเครียดที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ ราวกับมีพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ ภายใต้ความสงบนั้น
ม่านเมฆยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ สายตาคมกริบทอดมองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองขอนแก่นเบื้องล่าง แต่นัยน์ตาสีเข้มกลับว่างเปล่า ไม่ได้จดจ่ออยู่กับตึกรามบ้านช่องหรือรถราที่วิ่งขวักไขว่
ที่มุมปากขวาของเขายังคงมีพลาสเตอร์ยาแปะทับรอยแผลแตกเอาไว้ ร่องรอยจากหมัดของคิงเมื่อวันก่อน และเป็นเครื่องเตือนใจถึงคำสัญญาที่เขาเพิ่งให้ไว้กับป๊าฟลอยด์ว่าจะดูแลฟาเดียให้ดีที่สุด และจะไม่ทำให้เธอเสียใจ
เขาเพิ่งผ่านด่านพ่อตามาหมาด ๆ เขาอยากใช้เวลาอยู่กับเธอ อยากชดเชยช่วงเวลาที่ผ่านมา แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะ
