เย็นวันเดียวกัน ณ ลานหน้าคณะบริหารธุรกิจ
แสงสุดท้ายของวันทาบทาลงบนตึกเรียนสีขาวหม่นจนกลายเป็นสีส้มทองอบอุ่น เงาของต้นจามจุรีใหญ่ทอดยาวพาดผ่านลานจอดรถหน้าคณะ ใบไม้แห้งปลิวไหวตามแรงลมเอื่อย ๆ ที่พัดพาเอาความร้อนระอุของช่วงบ่ายให้จางหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความสบายตัวของยามพลบค่ำ
บรรยากาศหน้าคณะบริหารธุรกิจคึกคักไปด้วยนักศึกษาที่กำลังทยอยเดินลงจากตึก เสียงพูดคุยจอแจ เสียงหัวเราะและเสียงสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ดังระงมเป็นฉากหลังของชีวิตวัยเรียนที่แสนธรรมดา
ที่ม้าหินอ่อนตัวประจำใต้ต้นหูกวาง ฟาเดียนั่งกอดกระเป๋าผ้าใบเก่ง เหม่อมองออกไปที่ถนนหน้าคณะด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ข้างกายเธอคือเมเปิ้ลและพะแพงที่ดูจะตื่นเต้นกับ ‘รถรับส่ง’ ของเพื่อนสาวมากกว่าเจ้าตัวเสียอีก
“แกคิดว่าเย็นนี้ คุณกัปตันสุดหล่อจะเล่นใหญ่เบอร์ไหน?” เมเปิ้ลเคี้ยวลูกชิ้นทอดแก้มตุ่ยพลางชะเง้อคอมองไปที่ทางเข้า
“เมื่อเช้า Ducati แดงแปร
