ทว่าในจังหวะนั่นเองประตูห้องนอนถูกเปิดแง้มเข้ามาพอดี อัญญาจึงหันหน้าไปมองยังประตู ลูเซียโน่เปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมกับสบตากับอัญญาอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่หญิงสาวจะตวัดสายตาหันหนีชายหนุ่มและตั้งท่าจะเดินหนีเขาไป ชายหนุ่มจึงรีบเดินปรี่เข้ามาใกล้หญิงสาว
“เอเลน่า เดี๋ยวก่อน” เขาใช้ร่างกำยำมาขวางทางอัญญาเอาไว้ สาวใช้ในห้องต่างพากันก้มหน้าก้มตาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไร
“มีอะไร” อัญญาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง
“เรามาคุยกันดีๆ สักครั้งได้ไหม” เสียงของลูเซียโน่เว้าวอนหญิงสาวอย่างไม่อายสาวใช้ในห้องเลยสักนิด ใบหน้าของเด็กชายซบลงอยู่ตรงไหล่แบบบางของมารดา
“เธอไม่สงสารลูกชายของเราบ้างเลยหรือไง เธอไม่อยากให้ลูกมีพ่อเหมือนกับลูกของคนอื่นบ้างหรือไง” ชายหนุ่มเอ่ยต่อ
“เรื่องของฉัน” ดวงตากลมโตหลบสายตาชายหนุ่มเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้สึกแบบนั้น เธอเองก็รู้สึกสงสารลูกไม่ต่างจากเขา
“ฉันซื้อของเล่นกับชุดมาให้ล
