ลูเซียโน่หายออกไปจากห้องนอนไม่นานเท่าไหร่ เขาก็กลับเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับมือแกร่งที่ถือถาดอาหารกับน้ำมาด้วย หญิงสาวปรายตามองเขาอย่างนิ่งๆ เขาเดินมาวางถาดไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงและนั่งลงตรงขอบเตียง
“ข้าวต้มกับยา กินเสร็จเดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้” ชายหนุ่มบอกกล่าวเธอ เขาไม่เคยต้องมาดูแลใครแบบนี้เลย ซึ่งชายหนุ่มเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาต้องทำอะไรแบบนี้ด้วย
หญิงสาวมองข้าวต้มในถ้วยที่มีไอร้อนลอยขึ้นมา กลิ่นหอยลอยคละคลุ้งไปทั่วห้องนอนของเขา ปกติโคลอี้เป็นคนป้อนเธอแต่เธอคงไม่เอ่ยปากให้เขาป้อนอย่างแน่นอน
“ปกติกินยังไง” ชายหนุ่มเหมือนจะรู้ความคิดของเธอ เขาเอ่ยถาม
“โคลอี้” เสียงหวานแหบพร่าตอบกลับห้วนๆ
“โคลอี้ป้อนเธอเหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง เขาก็คิดอยู่ว่าปกติเธอกินข้าวอย่างไร เพราะมือของเธอโดนใส่กุญแจมืออยู่
“อือ” อัญญาพยักหน้าเบาๆ
ลูเซียโน่จึงยกถาดอาหารมาวางที่นอนและหยิบช้อนขึ้นมาตัก
