มาเฟียหนุ่มเอื้อมมือไปเปิดประตูห้องนอนอย่างช้าๆ ก่อนที่ลูเซียโน่จะเดินเข้าไปในห้องสีดำดูลึกลับของตัวเอง ดวงตาคมกริบมองจ้องไปที่เตียงนุ่ม เขาเห็นเธอนอนขดตัวใต้ผ้าห่มอยู่เหมือนดั่งเช่นทุกวัน
“ฉันรู้ว่าเธอยังไม่หลับ” เสียงทุ้มพูดขึ้นมาด้วยใบหน้าที่อมยิ้มเล็กน้อย
ลูเซียโน่เดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงที่อยู่กลางห้องนอน เขารอดูอาการของหญิงสาวเล็กน้อย อัญญาไม่ได้แกล้งหลับแต่เธอแค่ไม่อยากคุยกับผู้ชายคนนี้สักเท่าไหร่ เธอหันหลังหนีไปอีกข้าง ทำให้ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนเตียงและกอดรัดร่างอรชรเอาไว้จากด้านหลังทันที
“ไปอาบน้ำกัน” เสียงทุ้มเอ่ยออกมา
“ฉันไม่อาบ” หญิงสาวไม่ได้ลืมตาขึ้นมา เธอขยับตัวดีดดิ้นออกจากกอดแขนแกร่งที่กอดเธอจากด้านหลังด้วยความรู้สึกรำคาญ เธอรู้สึกหมดแรงและปวดกระบอกตาแปลกๆ วันนี้หญิงสาวจึงไม่อยากที่จะต่อล้อต่อเถียงกับเขา
“อย่าดื้อ” เสียงทุ้มเอ่ยต่อ เขาดึงผ้าห่มลงไปพลางจับไหล่บางให้หันหน้
