บทที่ 11

ใต้อาณัติหมอพังคี บทที่ 11 "มันยังไงกันแน่วะ" อัศวินทนความสงสัยไม่ไหวอีกแล้วเลยสะกิดกันต์ธีร์ให้ออกมาคุยกันข้างนอกหน่อย "ก็อย่างที่มึงเห็นนั่นแหละ" "คุณหมอสนใจเด็กในร้านกูเหรอ?" เพราะเรื่องนี้แหละที่อัศวินสงสัย เห็นคุณหมอจะเอาใจใส่จันทร์เจ้าขามาก ถ้าเป็นแบบนั้นคงให้จันทร์เจ้าขามานั่งรับแขกไม่ได้แล้วล่ะ กลัวคุณหมอจะไม่พอใจ "กูไม่รู้ตื้นลึกหนาบางนักหรอกนะ แต่งานมอเตอร์โชว์ที่กูจัดขึ้นวันนั้นจันทร์เจ้าขาเป็นพริตตี้ให้ แล้วไอ้หมอก็หิ้วตัวน้องออกจากงานไปเฉยเลย" "ห๊ะ? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ" งั้นแสดงว่าคุณหมอพังคีต้องรู้จักจันทร์เจ้าขามาก่อนหน้าที่จะมาทำงานที่นี่แล้วสิ หรือจะเป็นเด็กของคุณหมอ? เจองานหยาบแล้วไหมล่ะเรา สิ่งที่คิดจะทำกับจันทร์เจ้าขาต้องยกเลิกไปก่อน เพราะถ้าเป็นเด็กของคุณหมอแล้วถ้าจันทร์เจ้าขาเอาเรื่องนี้ไปฟ้องมีหวังคุณหมอเกลียดขี้หน้าตัวเองแน่ ถึงว่าชวนยังไงเธอก็ไม่ยอมทำงานนั่งกับแขก จะมีเพื่อนเป็นหมอทั้งที..ไม่ได้ต้องเอาใจคุณหมอหน่อย หลังจากที่เอาเศษแก้วออกไปทิ้งแล้วมินนี่ก็ยกอาหารที่เธอสั่งเพิ่มให้เข้ามาในห้อง ตอนที่เข้ามาเธอก็แอบมองไปดูจันทร์เจ้าขาเพราะตอนนี้จันทร์เจ้าขายังคงนั่งอยู่ข้างๆ คุณหมอพังคี คิดถึงเรื่องราวสมัยนั้นก็อดเสียใจในความใจเสาะของตัวเองไม่ได้ ถ้าเธอใจกล้ากว่านี้อีกนิดยอมต่อสู้กับอุปสรรคอีกหน่อย เธอก็คงจะเป็นคุณนายของคุณหมอไปแล้วมั้ง แต่จะว่าไปอาจจะไปไม่ถึงฝันก็ได้เพราะครอบครัวของคุณหมอไม่อยากได้เธอเป็นลูกสะใภ้ ถึงขนาดเอาเงินมาฟาดหัวไม่ให้เข้าใกล้เขา ด้วยความเป็นเด็กถูกขู่มาเลยไม่กล้าต่อต้าน และในวันเดียวกันนั้นเขาก็มาขอคบเธอเป็นแฟน ถ้าขอคบก่อนหน้านั้นทั้งสองอาจจะเป็นแฟนกันไปแล้วก็ได้ แต่พอถูกครอบครัวของคุณหมอข่มขู่ว่าฐานะเธอไม่คู่ควรเธอเลยต้องปฏิเสธ จันทร์เจ้าขาที่นั่งอยู่ข้างคุณหมอพังคีเห็นว่าพี่มิ้นท์ทำงานอยู่คนเดียวเธอเลยจะลุกไปช่วย แต่พังคีรั้งตัวของเธอไว้ "?" ตกลงจะเอายังไงกันแน่เนี่ย เราก็เคยเสนอตัวให้แล้วจะท้องให้ด้วยแต่ปฏิเสธแบบไร้เยื่อใยเลย หรือว่าพอเหล้าเข้าปากแล้วนิสัยออกเหรอ? "ไม่ต้องไปทำหรอกนั่งเป็นเพื่อนคุณหมอเถอะ" หลังจากที่รู้เรื่องราวคร่าวๆ แล้ว อัศวินก็สั่งให้จันทร์เจ้าขาคอยดูแลคุณหมอ​ ส่วนฟ้าใสอัศวินบอกให้ออกไปข้างนอกได้แล้ว มันเหมือนถูกตบหน้ายังไงไม่รู้รับแขกอยู่ดีๆ ก็ให้เด็กเสิร์ฟมานั่งรับแขกแทน แต่ในเมื่อเจ้าของร้านบอกให้ออกไปฟ้าใสก็ต้องออกไป ถ้าเป็นแขกคนอื่นจันทร์เจ้าขาอาจจะไม่ทำงานนี้ แต่พอเห็นว่าเป็นคุณหมอพังคีคนที่เธอยังฝากความหวังว่าจะฉุดรั้งเธอให้ขึ้นจากโคลนตมได้เลยยอมนั่งด้วย "ดื่มหน่อยสิคะคุณหมอ" จันทร์เจ้าขาทำหน้าที่แทนฟ้าใส และแอบเลียนแบบฟ้าใสที่ทำไว้ก่อนหน้าด้วย "เราก็กินบ้างสิ" พังคีเลยสั่งให้เด็กบริการเครื่องดื่มชงมาให้อีกแก้วหนึ่ง ถ้าไม่อยู่ในสถานการณ์จำเป็นจันทร์เจ้าขาจะไม่แตะของพวกนี้ แต่พอเป็นคุณหมอเธอเลยยอมดื่มเหล้า แต่ก็ไม่ได้ดื่มรวดเดียวหรอกค่อยๆ ดื่มค่อยๆ จิบ ตอนที่จันทร์เจ้าขานั่งข้างๆ หมอพังคี เขาก็มีโอบเอวบ้างโอบไหล่บ้าง บางทีจัดผมให้เธอด้วย "ยืนนานๆ เมื่อยไหม มานั่งก่อนสิ" กันต์ธีร์เห็นว่าเวลาเหมาะสมแล้วเลยเรียกให้มินนี่มานั่งอีกคน "ไม่เป็นไรค่ะ" ยอมรับว่าเธอเห็นภาพที่หมอพังคีพูดคุยกันแบบถึงเนื้อถึงตัวกับจันทร์เจ้าขาแล้วเธอรู้สึกเศร้ายังไงไม่รู้ คิดว่าจะลืมความรู้สึกนี้ไปแล้วเพราะมันผ่านมานานมากเกือบ 10 ปีแล้วมั้ง แต่พอได้กลับมาเจอหน้ากันอีกครั้งถึงได้รู้ว่าความรู้สึกพวกนั้นมันยังคงค้างคาอยู่ในใจ ขณะที่พูดคุยกับเพื่อนอย่างออกรถออกชาติมือของพังคีก็วางลงต้นขาจันทร์เจ้าขา พนักงานเสิร์ฟที่นี่ใส่กระโปรงสั้นเห็นเรียวขาสวย​ ตอนที่นั่งกระโปรงก็ยิ่งรั้งขึ้นไปข้างบน พอวางมือลงตรงนั้นมันใกล้กับของสงวนมาก​ แต่จันทร์เจ้าขาก็ไม่ได้ปัดป้องตัวเองหรอก จังหวะเดียวกันนั้นมินนี่ก็หันไปฝากงานกับพนักงานเครื่องดื่มบอกว่าเธอจะขอออกไปเข้าห้องน้ำหน่อย ถ้ามีอะไรก็รับงานไว้รอหน่อยนะ เพราะตอนนี้เธอคือพนักงานเสิร์ฟคนเดียว​ ส่วนจันทร์เจ้าขาเปลี่ยนหน้าที่เป็นนั่งรับแขก และพอมินนี่ออกจากห้องไปท่าทีทั้งหมดที่พังคีมีกับจันทร์เจ้าขาก็หยุดลงเช่นกัน "ขอออกไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะ" พังคีหันไปบอกอัศวินแล้วหยิบโทรศัพท์เดินออกจากห้องไป ออกมาเขาก็เห็นหลังมินนี่เดินออกไปทางด้านหลัง เลยเดินตามไปทางนั้น ที่มินนี่เดินออกมาทางนี้เพราะอยากออกมาสูดอากาศและมาทำใจก่อน พอเดินออกมาหยุดอยู่ที่โล่งๆ หลังร้านก็ได้ยินเสียงคนคุยโทรศัพท์อยู่ด้านหลังเธอเลยหันกลับไปมอง "?" ทำไมเป็นเขา? เห็นว่าเป็นคุณหมอพังคี​ มินนี่เลยจะเดินเลี่ยงไปทางอื่นแต่ตอนที่เธอกำลังจะเดินไปเขาก็วางโทรศัพท์แล้วพูดขึ้นมา.. "ไม่ได้เจอกันนานนะ" "ค่ะ" "เธอชอบงานแบบนี้เหรอ" "คงใช่มั้งคะ" ไม่รู้เขาจะคุยอะไรกับผู้หญิงคนนี้ต่อ ทำไมเขาต้องมีความรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกที่เขาพูดถึงคืออยากเอาชนะ ทำยังไงเขาถึงจะชนะได้ เพราะครั้งนั้นตอนที่ถูกปฏิเสธเขาก็ไม่มีโอกาสได้เอาคืนอีกเลย ใครจะว่าเขาแพ้แล้วพาลก็ได้ เพราะผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาใช้ชีวิตปกติเหมือนคนอื่นไม่ได้เลย มันคอยระแวงกลัวว่าจะไปสนใจใครเขาเข้าแล้วถูกปฏิเสธอีก "ขอตัวเข้าไปทำงานก่อนนะคะ" มินนี่พยายามมากไม่ให้อีกฝ่ายเห็นท่าทีอ่อนแอของเธอ และพอมินนี่กลับเข้ามาในห้องนี้ไม่นานพังคีก็ตามกลับเข้ามาด้วย เข้ามาครั้งนี้เขารุกจันทร์เจ้าขาหนักกว่าเดิมมีแอบหอมแก้มเธอด้วย ไม่ได้ตกใจแค่จันทร์เจ้าขาหรอก​ กันต์ธีร์ที่แอบสังเกตพฤติกรรมของเพื่อนอยู่ก็ตกใจ อยากรู้ว่าเมื่อสักครู่ที่ตามมินนี่ออกไปแล้วทั้งสองคุยอะไรกันทำไมพังคีกลับมาแล้วถึงมีท่าทีแบบนี้ "อยากออกไปข้างนอกด้วยกันไหม" "คะ?" แทนที่เธอจะตอบตกลงหรือปฏิเสธแต่จันทร์เจ้าขาหันไปมองคนรอบข้างก่อน​ เพราะเมื่อสักครู่เขาไม่ได้ชวนเบาๆ เลยนะ "กูกลับก่อนนะ" พังคีไม่รอให้จันทร์เจ้าขาตอบเขาก็คว้าแขนเธอแล้วพาเดินออกไปจากห้องนี้ โดยมีสายตาทุกคนในห้องเลยมั้งที่มองตาม... 🖊ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่