ไทเกอร์นั่งมองภาพของพรพระพายด้วยความคุกรุ่น ครึ่งเดือนที่หญิงสาวไม่แม้จะติดต่อกลับมา
“นายน้อยจะไปไหนครับ”
“เอากุญแจรถมาให้กู” เขาถูกพ่อกักขังไม่ยอมให้ออกไปตามราวีพรพระพาย
“แต่นาย...” พายุพูดไม่ทันจบเจ้านายดึงกุญแจรถและวิ่งฝ่าบอดี้การ์ดออกไป เขาจึงห้ามไม่ให้ทุกคนวิ่งตาม แต่ให้ติดตามไปห่างๆ
“คุณไทเกอร์!” น้ำเสียงของหญิงสาวเย็นชาจนคนรอบข้างสัมผัสได้ เธอตกใจที่เห็นเขาอยู่ในห้องแต่งตัว
“คุณเข้ามาทำอะไรคะ” เธอถามเขามองซ้ายมองขวาเผื่อจะขอความช่วยเหลือจากคนอื่นได้ แต่ทั้งห้องกลับเงียบกริบ
“อยากดูว่ามีใครคิดจะเข้าใกล้เมียฉันไหม จะได้จัดการมัน” ไทเกอร์ตอบหน้าตาเฉย แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความหวง
“เราไม่ได้เกี่ยวข้องกันแล้วนะคะ เลิกตามพายสักที” พรพระพายเม้มปากแน่น
“จะไม่เกี่ยวข้องได้ยังไง ในเมื่อเรายังไม่ได้หย่ากัน” ไทเกอร์ก้าวเข้ามาใกล้ จ้องเธออย่างเอาเรื่อง
คำพูดนั้นทำเอาหัวใจของพรพระพายสั่น
