บทที่ 42
พ่อลูกคุยกัน
ร้านอาหาร
ใบบัวเลือกนั่งตรงข้ามกับปืนกันต์ส่วนปืนรบเป็นคนนั่งข้างๆ คอยดูแลปืนกันต์ และนี่คงจะเป็นครั้งแรกที่เขาได้ทำหน้าที่ดูแลลูกชายตัวเองในรอบห้าปีที่ผ่านมา
“ยิ้มอะไรกัน” ใบบัวที่เงยหน้าจากจานอาหารของตัวเองมาเจอสองพ่อลูกที่นั่งฝั่งตรงข้ามนั่งมองตาเธอแป๋ว
“ด๋าด๋าบอกว่ามัมมี้สวยมากเลยครับ ปืนกันต์เลยมองดูบ้าง”
“เป็นไง?” ใบบัวเอียงคอถามลูกชายด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
“สวยจริงๆ ด้วยหยุดมองไม่ได้เลย”
“เก่งมากลูกชาย” ปืนรบประสานมือกับลูกชายด้วยความภูมิใจที่ได้รับเชื่ออวยเก่งมาจากเขาเต็มๆ
ใบบัวได้แต่ส่ายหน้าด้วยความเอือมระอาลำพังรับมือแค่ปืนรบเธอก็หนักใจมากพอแรงอยู่แล้ว ตอนนี้ทั้งปืนกันต์ และปืนรบกลับเขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยอีกต่างหาก
“มัมมี้ป้อนปืนกันต์หน่อย”
“ให้ด่าด๋าหนูป้อนสิ”
“อ้าว ทำไมมัมมี้ป้อนไม่ได้ล่ะ”
“มัมมี้ไม่ชอบป้อนหรอก มัมมี้ชอบให้ป้อนมากกว่า” ปืนรบ
