บทที่ 44
โทษตัวเอง
หลังจากที่ปืนรบกลับไปใบบัวก็ยังคงคอยดูแลลูกชายตัวน้อยไม่ห่างจนเวลาล่วงเลยมาเกือบสี่ทุ่มแล้วเธอจึงตั้งใจจะออกไปกดเครื่องดื่มที่ตู้สักหน่อย เนื่องจากที่ปืนรบซื้อมาให้หมดไปแล้ว
“อ๊ะ!” คนตัวเล็กชะงักเมื่อเปิดประตูออกมาเจอปืนรบนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องพัก “ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้” คนตัวเล็กพึมพำเบาๆ พลางส่ายหน้าให้กับความดื้อของเขาที่ไม่ยอมกลับไปนอนพักดีๆ
เธอเดินไปกดเครื่องดื่มตามที่ตั้งใจเอาไว้ แต่ระหว่างเดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาลก็มีพยาบาลเอ่ยทักเธอเสียก่อน
“สามีน่ารักจังเลยนะคะขอนั่งเฝ้าหน้าห้องไม่ยอมไปไหนเลย แถมยังคอยชะเง้อดูในห้องอยู่ตลอดพึ่งจะผล็อยหลับไปได้ไม่นานเองค่ะ”
“เหรอคะ” ใบบัวหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้พยาบาล เพราะไม่รู้ว่าควรตอบอะไรกลับไปดี
เธอเดินไปกดเครื่องดื่มกลับมาก็เห็นปืนรบยืนชะเง้อมองอยู่หน้าประตูห้อง เธอจึงเดินไปนั่งลงตรงเกาอี้ข้างๆ ที่เขานั่งหลับก่อนหน้
