บทที่ 48
ย้อนวันวาน
ร่างบางถูกวางลงบนที่นอน พร้อมกับร่างสูงที่ตามมาคร่อมทับ ร่างกายสอดประสานตอบรับสัมผัสกันอย่างเร่าร้อนตามอารมณ์ปรารถนาที่ลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ มือเรียวลูบไล้สะเปะสะปะไปทั่วร่างหนา โดยที่ริมฝีทั้งสองกลับมาแนบชิดเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้ง
“ป๋าทำเอง” ปืนรบเงยหน้าขึ้นมาบอกคนตัวเล็กที่กำลังถอดเสื้อผ้าของเขาออกด้วยความร้อนรน เป็นฝ่ายลุกขึ้นจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกด้วยความรวดเร็ว ตามด้วยเสื้อผ้าของหญิงสาวความชำนาญที่ไม่เคยเปลี่ยนของเขาแอบทำให้คนตัวเล็กรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย “เป็นอะไรไปหึ?” ปืนรบเอ่ยถามเสียงแหบพร่าขณะที่ก้มลงซุกไซร้สูดดมกลิ่นหอมที่ลำคอระหง
“เปล่าแค่แปลกใจที่คุณยังชำนาญเหมือนซ้อมมาทุกวัน”
“มันอยู่ในสัญชาตญาณต่างหาก ถ้าไม่กลัวที่รักเจ็บอยากฉีกออกให้รู้แล้วรู้รอดด้วยซ้ำเสียเวลา”
“อื้อ!” ริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากันจนห้อเลือดเมื่อผลายถันถูกฟันคมขบเม้มเบาๆ แต่นั
