“นีน”
“คะพี่เหนือ”
นีรนาราหันกลับไปหาขุนเขาที่เรียกอยู่ข้างหลัง หลังจากที่ไปคุยเรื่องงานด้วยกันเสร็จก็ตรงดิ่งมาที่คอนโดทันทีเพราะนัดน้องๆเอาไว้ว่าจะทำอาหารทานด้วยกันมื้อเย็น ท่าทางอ้ำอึ้งของขุนเขาบ่งบอกว่ามีอะไรอยากพูดแต่คงเกรงใจเธอ
“พี่ขอคุยด้วยก่อนได้มั้ยครับ นีนรีบไปทำอะไรมั้ย”
“ไม่รีบค่ะ เราไปนั่งคุยในสวนข้างๆมั้ยคะน่าจะเย็นดี”
นีรนาราออกความเห็นก่อนจะพาขุนเขาเดินลัดเลาะเข้าไปในสวนข้างๆคอนโด พอหาที่นั่งลงได้ก็เป็นคนเปิดประเด็นคุยขึ้นมาก่อนเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันอึดอัดเกินไป
“รู้จักกับเพื่อนคนนี้มานานแล้วเหรอคะ”
“ก็ตอนที่พี่ไปเรียนต่อที่เมกาน่ะครับ บังเอิญได้เป็นรูมเมทกันเลยติดต่อกันอยู่เรื่อยๆ”
“เค้าดูเก่งเรื่องธุรกิจแบบนี้มากเลยนะคะ”
นีรนาราเอ่ยชมอย่างจริงใจเมื่อพูดถึงเพื่อนของขุนเขาที่ไปเจอกันมาวันนี้ ขุนเขายิ้มก่อนจะเล่าถึงเพื่อนที่สนิทกันตอนเรียนด้วยสีหน้าภูมิใจ และถือโอกาส
