“นีน อยู่ไหนครับ”
เสียงจากปลายสายอ้อแอ้ฟังแทบไม่รู้เรื่อง นีรนาราที่ตื่นขึ้นหลังหลับไปไม่นานตั้งสติก่อนจะถามออกมาอย่างไม่แน่ใจนัก
“พี่กร…เมาเหรอคะ”
“นีน”
“พี่กร อยู่ที่ไหนคะเนี่ย”
นีรนาราถามย้ำเพราะอีกฝ่ายเอาแต่เรียกชื่อเธอเหมือนไม่ได้ฟังเธอเลย ขยับตัวลุกพิงหัวเตียงอย่างงัวเงียเปิดโคมไฟข้างๆแล้วหยิบนาฬิกามาดูถึงเห็นว่านี่มันตีสองกว่าๆแล้ว
“นีน พี่คิดถึง…นีน”
“พี่กร อยู่กับใครคะ”
“นีนครับ”
“พี่กร ตอบนีนก่อนนะคะว่าพี่อยู่ไหนเดี๋ยวนีนไปหาโอเคมั้ยคะ”
นีรนาราเกลี้ยกล่อมคนเมาที่เริ่มจะงอแงในแบบที่เวลาปกติไม่มีทางทำอะไรแบบนี้เด็ดขาด แล้วถ้าขืนยังปล่อยให้อีกคนพูดต่อคงไม่ได้รู้เรื่องกันสักทีแน่ๆ
“จะมาหาพี่เหรอ จริงเหรอครับ”
“จริงค่ะ บอกนีนก่อนนะว่าพี่อยู่ไหน”
“ห้อง พี่อยู่ห้อง…ห้องของเรา”
คำตอบนั้นทำเอานีรนารายิ้มออกมาอย่างเอ็นดู คำว่าห้องของเรามันน่ารักจนแทบลืมว่าที่ผ่านมาเราหมางเมิน
