“ไง ไม่เจอกันกี่เดือนแล้ววะเนี่ย”
พีรวิชญ์เอ่ยทักทันทีเมื่อเข้ามาในห้องที่เพื่อนนัดเอาไว้ ร้านเหล้าร้านเดิมที่เป็นลูกค้าประจำกันไปแล้วแม้จะไม่ได้มาบ่อยก็ตาม
“มึงก็เกินไปมาก เพิ่งผ่านมาอาทิตย์เดียวเถอะ”
“เหรอวะ ไม่เห็นจำได้เลย”
“อันนี้มึงน่าจะความจำเสื่อมเพราะเหล้าแล้วล่ะพีนัท”
อัคคีขัดขึ้นอย่างหมั่นไส้ทำเอาพีรวิชญ์มองค้อนแล้วสวนกลับทันที
“มาถึงก็เปิดกูก่อนเลยนะไอ้ห่านี่”
“มึงกำลังมีชื่อเสียงไม่รักษาภาพลักษณ์บ้างเหรอวะพีนัท เข้าออกร้านเหล้ายังกับบ้านตัวเอง”
วิกรถามขึ้นมาอย่างอดจะสงสัยในตัวเพื่อนไม่ได้ เป็นนักร้องดังที่ไม่สนใจข่าวอะไรของตัวเองทั้งนั้น ถึงจะไม่เคยทำอะไรไม่ดีก็เถอะแต่สร้างภาพสักนิดเจ้าตัวก็ไม่สนใจจะทำ
“ภาพลักษณ์ไม่ได้ทำให้กูอารมณ์ดีเหมือนเหล้านี่หว่า ช่างเถอะใครรักกูเค้าก็รักที่กูเป็นทั้งนั้นแหละแคร์คนที่ไม่รักทำไมวะ กูไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีซักหน่อย”
“อือ ถ้าไม่ใช่เสีย
