“เสียใจด้วยนะมึง มีอะไรให้ช่วยก็บอกกูได้เลยนะ”
อัคคีตบไหล่เพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยความสงสารและเห็นใจ รู้ดีว่าการสูญเสียคนที่รักนั้นมันเจ็บปวดขนาดไหนเพราะตัวเองก็เคยเผชิญมาก่อนเหมือนกัน การจากลาแบบที่ไม่มีวันได้พบกันอีกคงทรมานที่สุดแล้วสำหรับคนที่ยังต้องอยู่และเฝ้าคิดถึงคนที่จากไป
“อือ ขอบใจที่มานะ”
“กูต้องมาอยู่แล้ว คุณอาก็เหมือนพ่อกูนะ”
อัคคีถอนหายใจก่อนจะมองไปที่รูปของพ่อวิกรด้วยความเศร้าไม่แพ้กัน เพราะเป็นเพื่อนที่สนิทกันมานานพาให้สนิทกับครอบครัวของอีกฝ่ายไปด้วย และกรวิชญ์พ่อของวิกรก็เป็นผู้ใหญ่คนสำคัญสำหรับอัคคีมากๆเพราะอีกคนเคยให้ความช่วยเหลือและความรู้ในทางธุรกิจตลอดมา
“มึงได้กินได้นอนบ้างมั้ยกร อย่าปล่อยให้ตัวเองป่วยนะ”
พีรวิชญ์ที่นั่งอยู่ข้างกันหันมาบอกเพื่อนด้วยความเป็นห่วง ท่าทางอิดโรยนั้นดูก็รู้ว่าไม่ได้พักผ่อนเลยด้วยซ้ำ วิกรพยักหน้าก่อนจะสารภาพความรู้สึกที่พยายามกดเอาไว้ออก
