“พี่กร ทำไมมานอนตรงนี้คะ”
นีรนาราที่เพิ่งเดินเข้าห้องมารีบเข้าไปดูวิกรที่นอนอยู่ด้วยความเป็นห่วง เกือบสองอาทิตย์ที่ไม่ได้มีเวลาคุยกันส่วนตัวเลย เพราะวิกรวุ่นอยู่กับงานของพ่อตัวเองแล้วนีรนาราเองก็ต้องคอยดูแลงานที่บริษัทแทนให้จนยุ่งทั้งคู่ วิกรไม่ได้กลับมาที่ห้องเกือบสองอาทิตย์เลยด้วยซ้ำ
“ไปไหนมาครับ”
วิกรลืมตาขึ้นมามองคนที่นั่งลงไม่ไกลก่อนจะยันตัวขึ้นมานั่งแล้วตบที่ว่างข้างๆให้นีรนาราขยับเข้าไปใกล้ๆ
“ออกไปส่งน้องมาค่ะ น้องกลับไปบ้านแล้วพี่กรมานานแล้วเหรอคะ”
“ไม่นานครับ”
วิกรตอบพลางเอนตัวลงพิงไหล่เล็กแล้วหลับตาลง นีรนาราเอื้อมมือไปลูบใบหน้าที่ดูอ่อนล้าของวิกรก่อนจะบ่นออกมาเพราะวันนี้เธอไม่ได้เตรียมของทำมื้อเย็นไว้เลย
“แล้วทำไมไม่โทรบอกคะว่าจะมา จะได้เตรียมมื้อเย็นไว้ให้”
“ไม่อยากรบกวนนีน ช่วงนี้ทำงานแทนพี่เยอะเลยเหนื่อยมั้ยครับ”
“ไม่เลยค่ะ นีนทำได้สบายมาก พี่กรนั่นแหละเหนื่อยมากมั้
