“มันเป็นอะไรวะ ทำไมมาเมาที่ห้องมึงได้”
พีรวิชญ์ถามอัคคีที่นั่งมองวิกรกระดกแก้วเหล้าเข้าปากราวกับคนกระหายด้วยสายตาเอือมระอา ตัวเองที่เพิ่งมาถึงไม่เข้าใจในสถานการณ์เท่าไหร่นักว่าเพื่อนตามให้มาทำไมดึกๆดื่นๆแบบนี้
“อกหัก”
“ห้ะ! ไอกรเนี่ยนะอกหัก กูฟังอะไรผิดไปป้ะ”
“ไปถามเอาเองขี้เกียจพูด”
“เออ พูดแล้วดอกพิกุลจะร่วงเนอะไอ้ห่านี่”
พีรวิชญ์ประชดประชันกลับทันทีที่ถูกอัคคีเมินใส่ วิกรที่เริ่มจะมึนๆหันมาถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วงเพราะกลัวว่าเพื่อนจะเหนื่อย
“มึงมีงานวันนี้ไม่ใช่เหรอพีนัท ไม่เหนื่อยเหรอวะจะมาหากูทำไม”
“มึงห่วงตัวเองก่อนเถอะ สภาพนะ”
“กูไม่ได้เป็นไรหรอก แค่เมานิดหน่อย”
วิกรบอกเสียงอ้อแอ้จนพีรวิชญ์กรอกตาใส่อย่างรำคาญ จะเมานิดเมาหน่อยก็คือเมาไม่ใช่รึไง แล้วอาการที่เห็นก็คือเป็นอะไรชัดๆยังมีหน้ามาบอกไม่เป็นไรอีก
“กูรู้แล้วว่ามึงเมาอ่ะ แต่ที่ไอ้คีบอกมึงอกหักเนี่ยคืออะไรวะ”
“หึ ก็อ
