“อย่าร้องไห้สิ อย่าร้องไห้ให้คนอย่างเฮียเลย เฮียทำให้ลูกตาย เฮียทำให้หนูต้องเจ็บตัว ถ้าชีวิตของหนูไม่มีคนอย่างเฮีย ชีวิตของหนูคงดีกว่านี้ คนเลวอย่างเฮียมันสมควรอยู่คนเดียว หนูควรมีชีวิตที่ดีกว่านี้”
ขณะที่ฉันก้มหน้าร้องไห้จะเป็นจะตาย ประโยคเหล่านี้ก็ดังขึ้น ด้วยความที่มือไม้สั่น ตาพร่ามัวเพราะม่านน้ำตาทำให้หาปุ่มกดปรับหมุนรถเข็นไม่เจอ ตอนนี้ฉันจึงยังนั่งอยู่ข้างเตียงเขา
“ถึงเฮียจะอยู่คนเดียวได้ แต่หนูอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเฮีย ไหนว่าจะดูแลไง แล้วทำไมวันนี้ถึงจะทิ้งขว้างกัน” ฉันพูดทั้งน้ำตา
“แล้วอะไรคือชีวิตที่ดีกว่านี้ ชีวิตที่ไม่มีเฮียมันไม่ได้ดีสำหรับหนูเลย ที่ผ่านมาชีวิตหนูมีแต่เฮีย เฮียก็รู้ ไหนว่าจะเป็นครอบครัว ไหนว่าจะไม่ปล่อยมือกัน ผิดสัญญาอีกแล้วใช่ไหม ทำไมใจร้ายกับหนูแบบนี้” ฉันยังคงพูดความในใจในขณะที่เขานอนและร้องไห้ไม่ต่างกัน
“หนูก็เสียใจที่ลูกตาย แต่หนูไม่ได้คิดโทษเฮียสักนิดที่
