ผมไม่เคยคิดเลยสักนิดว่าชีวิตจะมาถึงจุดที่มองผู้หญิงหลับ แล้วนั่งยิ้มนอนยิ้มอยู่คนเดียวแบบนี้
การรักใครสักคนมันรู้สึกแบบนี้นี่เอง มีทั้งความสุข ความห่วงใย ว้าวุ่น สับสน และทุกข์ใจเมื่อเห็นเธอเจ็บปวด
ผมผิดพลาดและพาเธอเดือดร้อนเพราะความผิดของผมหลายต่อหลายครั้ง ผมทำให้เธอเสียใจมากกว่าสร้างความสุขให้เธอด้วยซ้ำ
แต่เธอก็ยังเลือกอยู่ข้าง ๆ ผม ไม่ทิ้งผมไปไหน ชีวิตหลังจากนี้ผมสาบานเลยว่าผมจะยกให้เธอคนเดียว
ชีวิตและหัวใจของผมจะเป็นของผู้หญิงที่ชื่อ ‘พีชญา’ ตลอดไป
“อื้อ… อย่าสิเฮีย” เธองัวเงียขึ้นมาโวยวายเมื่อผมจูบหอมไปทั่วใบหน้าของเธอเป็นการปลุก เพราะนี่เธอเล่นนอนตั้งแต่เช้าจนตอนนี้เวลาหนึ่งทุ่มแล้ว
“ตื่นได้แล้วเด็กดีของเฮีย นี่ทุ่มนึงแล้วนะ” ผมกระซิบบอกและค่อย ๆ เคลื่อนตัวซุกไซ้ลงตามร่างกายของคนเป็นภรรยา
“งื้อ ยังนอนไม่เต็มอิ่มเลย ขออีกนิดนะคะ” เธอยื่นมือมาลูบที่แก้มของผมขณะที่ตายังคงหลับสนิท
