วันที่ฉันเสียใจ ร้องไห้แทบตาย คุณป๋ากำลังมีความสุขอยู่กับอีกคน ฉันหายไปเป็นเดือน ไม่มีแม้แต่เบอร์คุณป๋าโทรเข้า ไม่เคยตามหา
วันนี้คุณป๋าพยายามตามหาฉัน มาเรียกร้องขอโอกาส ขอให้ฉันให้อภัย มันง่ายเกินไปไหม ในวันที่ฉันต้องการทำไมไม่คิดจะตามหาฉันบ้าง
ภายในบ้าน...
แม่บ้าน “คุณเพียงดาวคะ พ่อหนุ่มคนนั้นไงคะที่ช่วยป้าไว้ ว่าแต่ทำไมพ่อหนุ่มนั้นถึงนั่งคุกเข่าอยู่หน้าบ้านแบบนั้นละคะ”
ฉัน “ไม่มีอะไรหรอกค่ะเดี๋ยวเขาก็ไป หนูหิวแล้ว ทานข้าวเถอะค่ะ”
แม่บ้าน “รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวป้าจัดโต๊ะอาหารให้”
ฉัน “ค่ะ”
หลังจากกินข้าวเสร็จฉันก็ไปอ่านหนังสือที่สวนหลังบ้านจนเย็น ป่านนี้คุณป๋าคงจะกลับไปแล้วแหละ คุณชายเจ้าสำอางแบบคุณป๋าคงทนนั่งได้ไม่นานหรอก
พอเห็นว่ามันเย็นมากแล้วฉันเลยเดินเข้าบ้าน แอบแวบไปดูหน้าบ้านนิดหนึ่ง จะไปดูสักหน่อยว่าคุณป๋าไปรึยัง
ภาพที่ฉันเห็นคือคุณป๋านั่งอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน แวบหนึ่งที่สาย
