“พี่มีคนนึงที่คิดว่าเขาน่าจะรู้เรื่องนี้” ไอยเรศพูดขึ้นมา หลังจากที่ลมสงบแล้ว
“ใครคะ” พีรยาถาม
“คนที่ขายผืนนี้ให้พี่” ไอยเรศตอบ เขาหมายถึงผ้าทองของเจ้าแก้วคำพาก่อนจะพูดต่อว่า
“เขาเป็นคนแก่อยู่ที่ดอยสะเก็ด มดจะไปกับพี่ไหม”
พีรยาชั่งใจ ใจหนึ่งเธอไม่อยากเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แต่อีกใจบอกว่าถึงไม่อยากเกี่ยวก็คงเลี่ยงยาก และการไปฟังด้วยตนเองย่อมดีกว่าฟังจากไอยเรศอีกที
“ไปค่ะ จะไปเมื่อไหร่คะ” เธอตัดสินใจ
“พรุ่งนี้วันหยุด เราไปพรุ่งนี้ดีกว่า เดี๋ยวพี่จะไปรับมดที่บ้าน วันนี้พี่จะไปส่งมดก่อนละกันครับ” ไอยเรศอยากให้พีรยาได้พักให้เต็มที่เสียก่อน
“ค่ะ ที่นี่ไม่ไกลจากวัดหลวง ส่งมดที่วัดหลวงก็พอค่ะ” พีรยาอยากไปทำบุญ เธอไม่สบายใจเลยกับเหตุการณ์เมื่อครู่
ไอยเรศและพีรยาแวะที่วัดพระธาตุหริภุญชัย เขาจอดรถไว้ด้านนอก พีรยาเดินไปซื้อผ้าไตรที่ร้านสังฆภัณฑ์ใกล้ๆ วัด เพื่อไปถวายพระภิกษุสงฆ์ พ่อเลี้
