CHAPTER 7 | เรื่องราวที่เปลี่ยนไป

เธอผล็อยหลับไปหลังจากรับประทานมื้อเย็นเสร็จ ความจริงต้องบอกว่าเพราะคิดมากเกินไปจนหลับ นึกเหตุผลอื่นของการที่เบลล่าให้เธอมาใช้ชีวิตในร่างตนเองไม่ได้ นอกจากว่าต้องการให้นักเขียนอย่างเธอเข้าใจความเจ็บปวดของตนเอง แล้วหลังจากนั้นคืออย่างไรต่อ เธอต้องอยู่ในร่างเบลล่าไปอีกนานแค่ไหน แล้วตอนนี้เบลล่าตัวจริงอยู่ที่ไหน ในร่างเธอในโลกความจริงหรือเปล่า กระทั่งรู้สึกตัวอีกครั้ง เมื่อที่นอนด้านหลังตนเองถูกกดลงจนต้องลืมตาขึ้นมาในความมืด ราวๆ หนึ่งชั่วโมงที่แล้วเทรซิสบอกว่าจะนั่งดื่มที่ห้องนั่งเล่น แต่ตอนนี้สัมผัสที่กำลังเคล้นคลึงบริเวณบั้นท้ายจากมือเย็นๆ ทำให้เธอรับรู้ว่าเขาเพิ่งอาบน้ำมา “เบลล์” เสียงเรียกแผ่วเบาคาดเดาอารมณ์ไม่ได้ว่าคนเรียกกำลังรู้สึกยังไงดังขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้หันไปมอง หรือทำให้เขารู้ตัวว่าตนเองไม่ได้หลับ “ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้หลับ หันมา” คนที่ดีแต่ออกคำสั่งกับคนอื่นเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืด ก่อนที่แสงสว่างสีวอร์มไลต์จากหัวเตียงฝั่งของเขาจะถูกเปิดขึ้นมา ส่วนมือที่วางอยู่บนบั้นท้ายของเธอก็เริ่มออกแรงบีบเบาๆ “ฉันง่วง” ในที่สุดเสียงหวานก็ต้องพึมพำบอกเขาอย่างขอความเห็นใจ “ถ้านานกอดฉัน ฉันต้องมีอารมณ์แน่เลย” เทรซิสหัวเราะกับคำพูดตรงไปตรงมาของคนตรงหน้า มือที่วางอยู่บนสะโพกอวบเปลี่ยนเป็นการพาดลงบนเอวของคนตัวเล็กแทน “ถ้าแค่นี้คงได้ เธอคงไม่เสร็จเพราะแค่ถูกฉันวางมือที่เอวตอนนอน” “นายมันปากเสีย” ดวงตากลมโตค่อยๆ หลับตาพริ้มอีกครั้ง ก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อร่างกายแกร่งขยับเข้าไปมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากด้านหลัง “ทำแบบนี้ฉันนอนไม่ได้นะ...” “เธอพูดจริงหรือเปล่า ที่เรื่องที่บอกว่าอนาคตข้างหน้าเธออาจจะนอนกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน” ที่แท้ก็เรื่องนี้ ร่างเล็กพลิกตัวหันไปคุยกับเขาอย่างจริงจัง บางทีการพูดคุยด้วยดีๆ คนอย่างเทรซิสอาจรับฟัง “อาการที่เบ...ที่ฉันเป็นตอนนี้มันคือระยะเริ่มต้น นายคงเห็นว่าฉันไม่เคยปฏิเสธนาย ต่อให้มันจะรุนแรงหรือป่าเถื่อนขนาดไหน” การกระทำไร้ซึ่งความอ่อนโยนบนเตียงมันยิ่งปลุกเร้าให้เธอถึงสวรรค์เร็วขึ้น ความโหดร้าย และผิดศีลธรรม มันยิ่งทำให้จิตใจเบื้องลึกของเบลล่าโหยหามันซ้ำๆ “ในตอนนี้นายยังต้องการร่างกายของฉัน มันจึงไม่เกิดปัญหา แต่ในอนาคตข้างหน้า ถ้าฉันไม่มีนายไว้คอยช่วยแบบนี้จะทำยังไง นายคิดหรือเปล่า?” คนตัวเล็กสบตานิ่งมองหน้าของเขา ก่อนที่จะถือวิสาสะเอื้อมมือจับแก้มสากเบาๆ เป็นการขอร้อง “ฉันอยากหาย อยากใช้ชีวิตปกติไม่ใช่ว่าหายแล้วจะเลิกคบกับนายนี่” “ฉันจะมั่นใจได้ยังไง วันนี้เธอยังจับฉันโยนให้คนอื่น” “ต่อให้ฉันโยนนายให้คนอื่น ถ้านายไม่ไปฉันจะทำอะไรได้” “แล้วไม่คิดว่าฉันจะเสียใจ? เหอะ!” มือของเขาบีบคางเธอจนหน้ายู่ ก่อนจะฉวยเอาจูบของเธอตามอำเภอใจ “อยากท้องก่อนเรียนจบหรือไง?” “หยาบคายชะมัด ฉันไม่อยากคุยกับนายแล้ว” นักเขียนสาวขยับตัวนอนหันหลังให้อีกครั้ง แต่ทว่าเทรซิสกลับตามเข้ามาเอาแผ่นอกแกร่งเบียดหลังเธอนอนอย่างเอาแต่ใจ จำได้ว่าไม่เคยใส่นิสัยปัญญาอ่อนแบบนี้ ปกติเขาควรจะเป็นคนคูบ สุขุม เย็นชา แต่ร้อนแรงบนเตียง แล้วทำไมมันติ๊กถูกแค่อย่างหลังกันล่ะ “นี่...” เสียงทุ้มดังขึ้นอีกครั้งหลังจากที่เธอเพิ่งนอนหันหลังให้ไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ “อย่ามาชวนฉันคุย จะนอน โอ๊ย!” เสียงหวานร้องครางด้วยความเจ็บ ไอ้หมาบ้านี่มันกัดไหล่เธอ! “อย่ากัดฉันเทรซิส” น้ำเสียงเจืออารมณ์หงุดหงิดเปล่งออกมาอย่างลืมตัว แต่ให้ตาย เธอเจ็บมากจริงๆ เขากัดเธอจนจมเขี้ยวเลยก็ว่าได้ “จะไปหาหมอวันไหน ฉันจะไปด้วย” “ไม่ต้องหรอก ฉันไปคนเดียวได้” “ฉันถามว่าวันไหน...” มือหนาจับเธอหันกลับมาคุยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “...มะรืนนี้ก็ได้” สุดท้ายก็ต้องอ้อมแอ้มให้คำตอบออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “กับหมอคนเดิมไหม?” คราวนี้เธอเองที่เป็นฝ่ายเงียบ พยายามใช้ความคิดว่าหมอคนเดิมคือใคร เคยเขียนฉากที่เบลล่ามีสัมพันธ์กับนายแพทย์วัยกลางคนเพียงครั้งเดียว นอกนั้นมักจะเป็นการบรรยายกล่าวถึงมากกว่า “ฉัน...อยากได้หมอผู้หญิง” “ก็ดี ฉันจะเลือกให้” รอยยิ้มกริ่มคล้ายกับพอใจสิ่งที่เธอพูดแสดงออกมาอย่างไม่ปกปิด “จุ้น!” เธอด่าเขาอย่างไม่จริงจังนัก คงเป็นเพราะหมั่นไส้ท่าทางกวนประสาทของมาเฟียหนุ่มเมื่อครู่นั่นแหละ “หัดพูดกับผัวดีๆ ถ้าไม่อยากมีรอยทั้งตัวตอนไปหาหมอ” “กรี๊ดดด~!! แสลงหูมาก ผัว!? เราเป็นแค่คู่หมั้นกับคู่นอนกันไม่ใช่หรือไง?” “คู่นอน? เห็นฉันเป็นแค่คู่นอนเหรอ!?” ร่างแกร่งขยับขึ้นมาคร่อมทับ คนนอนอยู่ใต้ร่างทำตาปริบๆ เทรซิสจ้องหน้าเธอพร้อมกับจิ๊ปากใส่ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะตัดสินใจทิ้งร่างลงทับตัวเธอจนแทบบี้แบน “อึก! จะ เจ็บนะ” ไอ้บ้านี่... “เธอนี่วอนจริง เลยนะ” ฟันคมกัดเข้าที่ไหล่ข้างเดิมของคนตัวเล็กอีกครั้ง ก่อนที่ฝ่ามือร้อนจะสอดเข้ามาในเสื้อยืดของเธอพร้อมกับบีบฐานนมเธอเล่นเบาๆ “อยากอุ้มท้องเรียนตอนปีสุดท้ายหรือไง” “มะ ไม่เอานะ” “งั้นก็กลับมาเป็นคนเดิมสักที...” ใบหน้าของอีกฝ่ายซุกลงกลางอกเธองอแงคล้ายเด็กเอาแต่ใจ “เราหมั้นกันมาตั้งนาน แต่วันนี้จู่ๆ เธอก็พาฉันไปหาผู้หญิงคนอื่นเนี่ยนะ...” “เทร...” “ฉันไม่มีค่ากับเธอเลยหรือไง” “ไม่ใช่แบบนั้น” เธอคิดน้อยไปหน่อย ลืมไปซะสนิทว่านี่คือเทรซิสก่อนที่จะเจออลิซในอีกสองปีข้างหน้า ตอนนี้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ใช่คู่นอน แต่คือคู่หมั้น และเพิ่งมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันได้ไม่นาน เขาคงรู้สึกแย่มาก... “ขอโทษ จะไม่ทำแล้ว” “ก็ลองทำอีก” ดวงตาสีเข้มของอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตากันในความมืด “เธอจะได้เห็นฉัน อย่างที่ไม่เคยเห็น” ใบหน้าสวยเจื่อนลงกับคำพูดนั้น เขาโกรธเธอมากขนาดนั้นได้ยังไง ยกเว้นว่า... “ชอบฉันเหรอ?” “ไม่ชอบแล้วจะหมั้นทำไม” คุณพระ... เทรซิสเมื่อสองปีก่อนเจออลิซเคยชอบเบลล่า เรื่องนี้ขนาดเธอที่เป็นคนเขียนยังไม่รู้เรื่องเลย “ทำไมถึงชอบ” “เธอแปลก” “ฮะ?” “เธอ-แปลก” ไอ้บ้านี่!! “เธอน่าสนใจมาก อยู่ดีๆ ก็ทำตัวเหมือนเลิกชอบฉัน ทั้งที่ชอบฉันมากมาตั้งแต่ยังเด็ก เธอทำเหมือนเบลล่าเพื่อนวัยเด็กของฉันไม่มีอยู่บนโลกนี้แล้ว” อ้อ...เขาคงหมายถึงเธอในตอนที่มาอยู่ในร่างของเบลล่าแล้ว เดี๋ยวนะ... งั้นก็แปลว่าที่เทรซิสบอกว่าชอบเธอ เขา-ชอบ-เธอ ไม่ใช่เบลล่า “ชะ ชะ ชอบฉัน!?” “ติดอ่างทำไม ตลก -_-” “นายชอบฉัน ชอบฉันเนี่ยนะ” เธอน่ะ เป็นมัมหมีของเขาได้เลยนะ ก็เธอคือคนที่สร้างเขาขึ้นมา แล้วจะมาชอบเธอเนี่ยนะ “แล้วทำไมฉันจะชอบเธอไม่ได้” นั้นก็เพราะ...นั่นสิ ทำไมจะไม่ได้ “แล้วถ้าวันหนึ่งฉันกลับไปเป็นแบบเดิมล่ะ ไปวิ่งตามนายเหมือนเดิม ทำตัวน่ารำคาญ เอาแต่ใจ” “ทำไงได้ล่ะ ก็ฉันชอบเธอไปแล้ว และไม่คิดจะชอบคนอื่น” ให้ตาย ใจเธอเต้นแรงชะมัด ต่อให้มันจะเป็นแค่เรื่องในนิยายก็เถอะ “แล้วสรุปฉันชอบเธอได้หรือเปล่า?” คนที่นอนซุกหน้าอยู่กลางอกนุ่มเงยหน้าถามอย่างเอาแต่ใจ เป็นมาเฟียแต่มีมุมนี้เนี่ยนะ คิดว่าทำแบนี้มันน่ารักมากหรือไง “ก็คงได้แหละ...” น่ารักก็ได้ ชิ!