CHAPTER 6 | ค้างคืนกับคู่หมั้น

“จะให้เอาดีๆ ไม่ใช่เหรอ?” คนได้ฟังอ้าปากเหวอ ไม่นึกว่าเขาจะมาไม้นี้ “บ้าปะเทรซิส เบลล์หมายถึงให้จริงจังต่างหาก” คุยเรื่องแมวอยู่ ใครมันจะบ้าวนมาเรื่องใต้สะดือ “ฉันก็จริงจัง มีแต่เธอ...จริงจังกับฉันหรือเปล่า?” น้ำเสียงกึ่งตัดพ้อออกมาจากปากคนตัวสูงให้ได้ยินเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่มาอยู่ในร่างคู่หมั้นของเขา อาจเพราะเป็นคนสร้างเขาขึ้นมาจึงมองหัวใจคนตรงหน้าได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เทรซิสกำลังน้อยใจ แถมยังมีความโกรธเจือมาด้วยเล็กน้อย “โกรธอะไรเบลล์ล่ะ” “แล้ววันนี้ทำอะไรไว้บ้างล่ะ มันเยอะจนจำไม่ได้เลยเหรอ” เขาใจร้อนและปากเสียเป็นนิสัย เมื่อเห็นแววตาสีเข้มกำลังวูบไหวจึงไม่อยากทะเลาะกันไปมากกว่านี้ ถ้าเธอเถียงเขาจะโกรธกว่าเดิม ในเมื่อลองพาไปเจออลิซแล้วไม่ได้ผล เธอก็จะมองว่าการที่เทรซิสได้เจอกับอลิซไม่ใช่เป้าหมายหลักที่ทำให้เธอมาอยู่ในนิยายเรื่องนี้ หรือบางที เบลล่าแค่อยากให้เธอลองใช้ชีวิตแบบเบลล่าที่เธอสร้างมาได้บัดซบขนาดนี้ดูบ้าง ติดเซ็กซ์ เป็นลูกชังของพ่อแท้ๆ แฟนมีคนอื่น แล้วก็ตายอย่างโดดเดี่ยวด้วยฝีมือของคนที่ตนเองรัก “ขอโทษ...” เธอตัดสินใจขอโทษเพื่อจบปัญหา ขอโทษทั้งตัวเบลล่า เทรซิส และอลิซ ที่ทำให้ต้องมาเจออะไรแบบนี้ “ทำแบบนั้นต้องการอะไร?” “...” “เบลล์!!” เมื่อเห็นว่าเธอเงียบเขาจึงตะคอกใส่สียงดังจนคนตัวเล็กสะดุ้ง “ตอบดิ๊!! พาฉันไปเจอผู้หญิงคนนั้นทำไม?” “ไม่มีอะไร แค่อยากให้นายได้เจอคนที่นายควรใช้ชีวิตด้วย” อลิซคือนางเอกของเทรซิส ความคิดแรกของเธอเพียงแค่อยากให้ทั้งคู่ลงเอยกันไวๆ เธอกับเทรซิสจะได้รีบถอนหมั้นกัน ไม่อย่างนั้นเธออาจจะต้องพบจุดจบแบบเบลล์ “สาระแนจับคู่ฉันกับคนอื่นเพื่ออะไร” เขาด่าเธอด้วยความโมโห ร่างสูงเดินเข้ามาจับเธอเหวี่ยงลงบนเตียงด้วยความไม่พอใจรุนแรง “นายก็รู้ว่าฉันป่วย” “ป่วยก็รักษาเบลล์ เธอไม่ได้เป็นโรคที่จะตายวันตายพรุ่ง!” มือหนาบีบปลายคางของเธอให้เผชิญหน้ากัน “ถ้ารักษาไม่หายฉันก็จะเอาเธอจนกว่าจะพอใจ” มาเฟียหนุ่มใช้แรงที่มีเยอะกว่าปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธออย่างคนใช้อารมณ์ มือเล็กพยายามผลักอีกฝ่ายให้หยุด แต่กลับถูกเขากดแขนลงกับเตียงแล้วฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเธอจนหลุดรุ่ย “ทะ เทรซิสอย่าทำ” “ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าโรคที่เธอเป็น ไม่ได้ทำให้เธอมีสิทธิ์ยัดเยียดฉันให้คนอื่น” อุ้งปากร้อนพยายามซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างเอาแต่ใจ เขากัด เขาจูบเธอด้วยความรุนแรงเท่าที่คนๆ หนึ่งจะสามารถทำได้ เทรซิสในเวลาโกรธเขาฆ่าคนได้จริงๆ แล้วตอนนี้เขาก็กำลังจะฆ่าเธอทั้งเป็น “เทรซิสหยุด!” ฟันคมกัดไหล่ให้อีกฝ่ายหยุด แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย กระทั่งเป็นเธอเองที่หมดแรงจะดิ้นรนขัดขืน ยอมนอนนิ่งๆ ให้อีกฝ่ายกระทำตามอำเภอใจจนกว่าอารมณ์จะสงบลง แล้วดูเหมือนมันจะได้ผล เพราะแรงของคนที่คร่อมทับร่างบางค่อยๆ เบามือลงกระทั่งหยุดนิ่งไม่ไหวติง “เบลล์...” “ใจเย็นขึ้นแล้วใช่ไหม?” เขายอมลุกออกจากการคร่อมทับร่างของเธอ เบลล่าค่อยๆ พยุงร่างบอบช้ำของตนเองให้ลุกขึ้นนั่ง เศษผ้าที่เขาฉีกทึ้งมันบาดผิวขาวๆ จนแดงเป็นริ้วน่าเกลียดทั้งตัว แถมบางส่วนยังบาดคนตัวเล็กจนได้เลือดตามต้นแขนเล็กน้อยจนคนทำนิ่งไป “เบลล์...” มือหนาค่อยๆ เอื้อมมาจับไหล่ของเธออย่างกล้าๆ กลัวๆ เขาคงกลัวว่าเธอจะสะบัดหรือตวาด แต่เธอในตอนนี้ไร้เรี่ยวแรงจริงๆ คนในร่างเบลล่าปล่อยให้เขาแตะเนื้อต้องตัวตามอำเภอใจโดยไม่แม้แต่จะขัดขืน หลายวันมานี้เธอสู้กับอะไรหลายๆ อย่าง การเป็นเบลล่ามันไม่ง่ายเลย “ขอโทษ” แววตาของเขาอ่อนลงอย่างชัดเจน “ไปหาหมอกัน” คนตัวสูงผลุนผลันช้อนเธออุ้มในท่าเจ้าหญิง มุ่งหน้าเตรียมตัวออกจากห้องนอนโดยที่คนในอ้อมกอดก็ยังคงไร้ทีท่าขัดขืนด่าทอ “เบลล์...” “ไปไหนก็ไปเลย วันนี้ฉันเหนื่อยแล้ว” เธอหมดแรงแล้วจริงๆ อย่างน้อยก็วันนี้ เทรซิสอุ้มคนตัวเล็กค้างอยู่อย่างนั้น เท้าของเขาเหมือนถูกตรึงด้วยตะปูนับสิบจนไม่อาจขยับเขยื้อนได้ “บอกได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ค่อยๆ บรรจงวางคู่หมั้นสาวลงบนโซฟานุ่มอย่างเบามือราวกลับว่า หากวางรุนแรง ร่างเล็กๆ ตรงหน้าอาจจะสลายหายไปในอากาศ “ฉันแค่เหนื่อย” “เรื่องอะไร? เรื่องเรียน? เรื่องพ่อของเธอ หรือเรื่องฉัน?” “เรื่องของฉันเอง” นี่คงเป็นสิ่งที่ตัวละครเบลล่าต้องการให้นักเขียนอย่างเธอรับรู้ ใจจริงเธอไม่อยากยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ เข้ามาอยู่ในนิยายของตัวเองเนี่ยนะ มันก็สนุกดีอยู่หรอกที่ได้เห็นหน้าค่าตาตัวละครของตนเอง แต่พอต้องมาเป็นเบลล่ามันไม่สนุกเลย ทำไมเธอไม่อยู่ในร่างของอลิซแล้วปล่อยให้เบลล่าตบระบายอารมณ์ไปเลย แบบนั้นน่าจะสะใจเธอมากกว่านะเบลล่า “เหนื่อยก็ไปนอน ตื่นมาก็หาย อย่างน้อยวันแย่ๆ ก็หายไปหนึ่งวัน” คำพูดของเทรซิสทำให้คนที่กำลังสับสนกับชีวิตเงยหน้าขึ้นมามอง ประโยคนี้เธอเป็นเป็นคนเขียน แต่เขาควรจะพูดในตอนที่ปลอบใจอลิซสิ ไม่ใช่เธอ ตอนนี้เธอรู้ตัวแล้ว ว่าเรื่องในนิยายเรื่องนี้มันดำเนินไปไกลเกินกว่าจะกลับเข้าเส้นเรื่องหลักแบบเดิมที่เคยเขียนเอาไว้ได้ ก็มีแต่จะพยายามเล่นให้มันจบ และเธอต้องเปลี่ยนให้เบลล่าเป็นนางเอกให้ได้ “ขอบใจนะ ฉันดีขึ้นแล้ว” “ไปอาบน้ำเถอะ ฉันจะให้คนเอามื้อเย็นมาให้ ส่วนเรื่องพ่อเธอ ฉันจะโทรบอกท่านให้เองว่าเธอจะค้างที่นี่” หญิงสาวพยักหน้ารับในสิ่งที่เขาพูด ค่อยๆ ลุกขึ้นเดินกลับไปยังห้องนอนของอีกฝ่าย ก่อนจะชะงักเมื่อนึกบางอย่างออก “เอ่อ ฉันไม่มีชุด” “เสื้อฉัน อยากได้ตัวไหนก็หยิบ” “โอเค ขอบใจนะ” ร่างบางก้าวเท้าเข้าไปในห้องนอนของมาเฟียหนุ่มพร้อมรอยยิ้มจางๆ แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อไม่พบตู้เสื้อผ้าในห้องของเขาแม้แต่น้อย “เทรซิส” “หืม? ทำไมยังไม่ไปอาบน้ำ” เขาที่เพิ่งวางโทรศัพท์จากการคุยกับลูกน้องหันมามองคู่หมั้นสาวที่ยังอยู่ในชุดขาดรุ่งริ่งตามเดิม “ฉันหาตู้เสื้อผ้าของนายไม่เจอ” เจ้าของห้องเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่สายตาคมกริบจะมองไปอีกห้องข้างๆ ห้องนอนตนเอง ร่างสูงเป็นฝ่ายหยัดกายลุกเดินไปห้องนั้น นักเขียนสาวในร่างของเบลล่าจึงเดินตามไปดูด้วยความสงสัย ก่อนจะพบว่ามันคือห้องแต่งตัว ซึ่งมีเสื้อผ้าของเขาอยู่ด้านในเต็มไปหมด ลืมไปเลยว่าเขียนเอาไว้ว่าเขารวยมาก รวยจนเอาเงินมาพับจรวดเล่นแก้เซ็งได้ “เธอเคยมาที่ห้องฉันแล้วใช้ห้องนี้มาแล้วนะ ทำไมถึงลืม” เสื้อยืดตัวโคร่งถูกยัดใส่มือบาง ก่อนที่เจ้าตัวจะกอดอกมองอย่างจับผิด คนถูกต้อนกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะแอบสังเกตว่ามาเฟียหนุ่มกำลังลอบมองเนินอกขาวของตนเอง บ้ากามชะมัด... “นอกจากเตียงของนาย ฉันจำเหตุการณ์อะไรในห้องนี้ไม่ได้เลย” “แล้วอยากทบทวนมันก่อนอาบน้ำหรือเปล่า?” เขามือไวมาก ก้าวเท้ายาวๆ สองครั้ง ปลายจมูกก็เฉียกแก้มของเธอจนได้กลิ่นน้ำหอมเซ็กซีชวนฝัน ยิ่งฝ่ามือหยาบบรรจงลูบไล้ร่างกายของเธอในจุดที่เป็นรอยแดงยิ่งทำให้คนตัวเล็กขนลุกชัน ไม่รู้เป็นเพราะอาการป่วยของเบลล่าหรือเสน่ห์ล้นเหลือของคนตรงหน้า แต่ร่างกายของเธอในตอนนี้รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาและไม่กล้าปฏิเสธเทรซิสอย่างแน่นอน หากเขาจะทำเรื่องนั้น “ไปอาบน้ำไป อาหารใกล้มาส่งแล้ว” กลายเป็นว่าคนลามกเสียเองที่เป็นฝ่ายถอย เทรซิสขยับตัวถอยออกห่างให้ทางเดินแก่เธอ ร่างบางจึงหมุนตัวจะเดินออกจากห้องแต่งตัวเพื่อไปยังห้องน้ำ “เบลล์ ไปไหนอีกน่ะ -_-^” “กะ ก็อาบน้ำไง” “ประตูด้านหลังฉันมันทะลุไปถึงห้องน้ำ เธอลืมขนาดนั้นได้ยังไง?” เขากำมือใข้นิ้วโป้งชี้ผ่านไหล่ตนเองไปยังประตูซึ่งอยู่ข้างหลัง คนถูกต้อนหน้าเจื่อนอีกครั้ง ได้แต่ก้มตัวเดินผ่านเขาไปห้องน้ำโดยไม่ตอบอะไรกลับมา เธอไม่ได้ลืม แต่ไม่รู้ต่างหาก!! ทำไมความทรงจำของเบล่าไม่ถ่ายทอดมาที่เธอบ้าง อย่างน้อยจะได้ไม่ปล่อยโป๊ะให้เขาจับได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้