น้ำฟ้ากลับมาที่บ้านก่อนเวลา เธอไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องของดนัยอีกแล้ว แต่มันยังเหลือเวลาอีก 3 เดือนกว่าที่เธอจะต้องทำงานกับเขา
คุณกองพลที่เห็นลูกสาวกลับมาไวผิดปกติ และนั่งซึมไม่พูดไม่จา จึงเข้าไปถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง
" เป็นอะไรลูก มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า บอกพ่อได้นะ "
น้ำฟ้าไม่กล้ามองหน้าผู้เป็นพ่อ ด้วยกลัวว่าพ่อจะมองเห็นน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ที่เบ้าตา น้ำฟ้ากำลังพยายามฝืนยิ้ม
" ฟ้าไม่เป็นอะไรหรอกค่ะคุณพ่อ "
" มีอะไรก็ปรึกษาพ่อได้นะ "
น้ำฟ้าชั่งใจอยู่ซักพัก ก่อนจะตัดสินใจพูด
" ฟ้าไม่อยากทำงานที่บริษัทของคุณดนัยแล้วอ่ะค่ะ ฟ้าอยากกลับมาทำงานบริษัทเรา คุณพ่อช่วยพูดกับคุณภูผาให้หน่อยนะคะ "
แม้จะเป็นห่วงความรู้สึกลูกมากแค่ไหน แต่เรื่องส่วนตัวเมื่อลูกไม่อยากบอกคนเป็นพ่อก็ไม่อยากเซ้าซี้ คุณกองพลจึงรับปาก
" ก็ได้ลูก "
น้ำฟ้ายิ้ม แต่มันเป็นยิ้มที่ดูเศร้าจนผู้เป็นพ่อรู้สึกได้
