3 อาทิตย์ผ่านไป ดนัยกลับไปที่โรงพยาบาลอีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ได้ไปกับมีนา แต่เขาไปคนเดียว
ดนัยเข้าพบหมอที่เป็นเจ้าของครรภ์มีนา
" นี่ผลตรวจเรียบร้อยแล้วครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ "
ดนัยมองดูกระดาษขนาด A4 ที่อยู่ตรงหน้า มองด้วยสายตายินดี เขายิ้มน้อยๆที่มุมปาก สีหน้าและแววตามีความหวังอย่างเห็นได้ชัด
ดนัยออกจากโรงพยาบาลขับรถตรงดิ่งไปที่บ้านของน้ำฟ้าทันที เจอคุณมุกดานั่งอยู่ในบ้าน
" คุณดนัย มาถึงนี่มีธุระอะไรเหรอคะ "
" น้ำฟ้าอยู่มั้ยครับ "
" ไม่อยู่หรอกค่ะ เห็นบอกเหนื่อยอยากไปพักผ่อนก่อนจะกลับมาทำงานที่บริษัท "
" ไปที่ไหนเหรอครับ "
" น้ำฟ้าไม่ได้บอกไว้ค่ะ "
ดนัยมีสีหน้าผิดหวัง
" งั้นผมลากลับก่อนนะครับ "
" ค่ะ "
มุกดามองตามดนัยไปอย่างรู้สึกว่าสีหน้าเขาดูสงสาร พ้นร่างดนัย คุณมุกดาจึงโทรหาลูกสาว
" คุณดนัยมาหาลูกที่บ้าน มีเรื่องอะไรกันรึเปล่าลูก "
" ไม่มีอะไรค่ะคุณแม่ "
" มีอะไรก็ควร
