น้ำฟ้าตัดสินใจเดินไปหาดนัยที่บ้านพัก
น้ำฟ้าย่างกายเข้าไปในบ้านที่มีเพียงแสงไฟสลัวๆจากภายนอก เธอเดินเข้าไปอย่างเงียบเชียบที่สุด เขาไม่แม้แต่จะเปิดไฟซักดวง ทำให้ยากต่อการเดิน น้ำฟ้าจึงอาศัยแสงไฟจากด้านนอก พอให้มองเห็นทางเดินได้ แต่ก็เผลอชนเข้ากับโต๊ะตัวหนึ่ง เกิดเสียงดัง จนดนัยที่นั่งอยู่บนโซฟาหันไปมอง แต่ความมืดทำให้เขามองเห็นร่างนั้นไม่ชัดเท่าไหร่
" ใคร ? จอมเหรอ ไปซื้อเหล้าให้หน่อยสิ ตังค์อยู่นี่ "
ดนัยวางแบ็งค์พันลงที่โต๊ะ จากนั้นก็พิงหลังกับพนักพิงโซฟาเหมือนคนหมดแรง หลับตาลงอย่างอ่อนล้า
ในขณะที่น้ำฟ้าเดินไปเปิดไฟจนสว่างวาบทั้งห้อง ทำเอาดนัยอารมณ์เสีย หยีตาหันไปมอง
" จะเปิดไฟทำไมวะ "
ดนัยพยายามตั้งสติ เพ่งมองคนตรงหน้าอย่างตกตะลึง เขาอยากแน่ใจว่าเขาไม่ได้ฝัน ไม่ได้ตาฝาด ไม่ได้คิดไปเอง ดนัยเดินไปหาร่างนั้นเหมือนต้องมนต์
" น้ำฟ้า "
น้ำฟ้ายิ้ม
" ค่ะ ฟ้าเอง "
ชัดเจน ใช่คนที่เขาโหยมา
