KHUNPHAEN TALK
ครืด ครืด…
“ธาราเป็นยังไงบ้างที่รัก” กดรับสายแล้วผมก็เอ่ยถามถึงลูกสาวด้วยความเป็นห่วง
(เป็นอะไรไปขุน ทำไมทำเสียงแบบนั้น ธาราก็เล่นอยู่กับเรานี่ไง)
“ที่รักพูดว่าอะไรนะ” คิ้วของผมเริ่มขมวดเมื่อได้ฟังคำตอบของที่รัก
(เราบอกว่าธาราก็อยู่กับเรานี่ไง กำลังเล่นกับเราอยู่ ขุนเป็นอะไรรึเปล่า)
“ขุนขอคุยกับธาราหน่อยที่รัก”
(หนูบอกคูมป๊าแล้วไงคะว่าจะไม่คุยด้วยจนกว่าคูมป๊าจะหาแม่อ้อมของหนูเจอ) นี่เสียงลูกสาวของผม ใช่แน่ ๆ งั้นก็แสดงว่ามีใครบางคนกำลังปั่นหัวผม
“ครับ เดี๋ยวป๊าจะรีบพาคุณแม่ของหนูกลับไปหานะ” ผมกดวางสาย พยายามตั้งสติที่เหมือนจะหลุดลอย
มีบางอย่างกำลังเกิดความผิดพลาด
“กลับไปที่เรือให้เร็วที่สุด” ผมสั่งเสียงเข้มเมื่อเริ่มเข้าใจสถานการณ์ ถ้าที่รักไม่โทรเข้ามาผมอาจจะเสียเวลานานกว่านี้
ขอให้ผมกลับไปแล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรือไม่ก็ขอให้ผมกลับไปทันท่วงที
‘อย่าเป็นอะไรนะอ้อ
