หลังจากให้ปากคำกับเจ้าหน้าที่ตำรวจเสร็จ พวกเราก็กลับมาหาคาร์เมลล์ที่ค่าย
“ณัชชา!!!แกเป็นไงบ้าง ฉันห่วงแกมากเลยรู้ไหม”
คาร์เมลล์รีบวิ่งมากอดฉัน และฉันก็กอดตอบเพื่อน
“ฉันไม่เป็นไรแล้วปลอดภัยดี ดีที่พี่คาร์มิลกับพี่ๆและก็เจ้าหน้าที่ไปช่วยทัน”
“อยากกลับเลยไหม พี่จะแจ้งรุ่นพี่ให้”
คาร์มิลพูดขึ้น เพราะกลัวสภาพจิตใจณัชชาไม่โอเค
“ไม่ค่ะ หนูอยากอยู่ทำกิจกรรมต่อ”
หลังจากนั้น พวกเขาก็อยู่กับเธอด้วยไม่กลับเหมือนกัน
ตอนเย็น
“พวกพี่นอนที่บ้านพักกับพวกผมก็ได้นะครับ ถึงจะเป็นแฟนกัน ก็ห้ามเข้าไปยุ่งกับเต็นท์นอนนะครับ ”
พี่ว๊ากปี3แจ้งผมไว้
“อืม รู้แล้ว”
แอบหงุดหงิดนิดหน่อย แต่ก็แค่วันเดียวทนหน่อยละกัน
“ปล่อนหนูได้แล้วค่ะ เพื่อนๆนอนกันหมดแล้วนะ
คาร์เมลล์ก็นอนคนเดียวด้วย เดี๋ยวรุ่นพี่จะว่าเอา”
พอพี่ว๊ากบอกผมว่าไม่ให้ไปยุ่งกับเต็นท์น้องๆ ผมก็ไม่ไปจริงๆนั่นแหละ แต่ผมให้ณัชชามาหาที่บ้านพักซะเลย
