“มาทำไม” นนท์แทบจะพาลูกพาเมียกลับไร่ เมื่อได้ยินคำทักทายจากเพื่อน
“มาเยี่ยมมึงนั่นแหละ เป็นไงบ้าง”
“ก็เจ็บแขน” คำตอบห้วนๆ กับหน้าโหดๆแบบไม่อยากรับแขกของฐานทัพทำให้พวงดอกแก้วต้องรีบปราม
“คุณทัพคะ คุณนนท์กับพราวอุตส่าห์มาเยี่ยม อย่าทำตัวไม่น่ารักสิคะ”
“ก็ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก มีคุณดูแลคนเดียวก็พอแล้ว” ฐานทัพเอนศีรษะพิงซบบ่าพยาบาลส่วนตัวแบบไม่อายสายตาใคร
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว จะได้โทรบอกไอ้ยักษ์ว่าไม่ต้องเป็นห่วง และไม่ต้องมาเยี่ยม เพราะคนเจ็บไม่ต้องการให้ใครมาเยี่ยม” นนท์ว่าอย่าหมั่นไส้
“ดอกแก้วล่ะเป็นไงบ้าง ต้องดูแลคุณทัพแบบนี้ อย่าลืมพักผ่อนดูแลตัวเองด้วยนะ” พราวชมพูหันไปบอกเพื่อนด้วยความเป็นห่วง
“จ้ะ ขอบใจมากนะพราว”
กว่านนท์จะยกโขยงพาครอบครัวกลับก็ค่ำมืด คนเจ็บแผนสูงหน้าหงิกจนหลานๆไม่กล้าเข้าใกล้ พวงดอกแก้วต้องเอาใจด้วยการป้อนข้าวป้อนน้ำ และยอมเอ่ยปากให้เขานอนด้วย นั่นแหละ...จากหน้าตู
