“โธ่...ดอกแก้ว” ดวงตาคู่คมมีแววตัดพ้อ ยิ่งเห็นดวงตาคู่งามไหวระริกมีแววล้อเลียนด้วยแล้ว เขายิ่งเหมือนเด็กวัยรุ่นมอปลายเพิ่งแตกเนื้อหนุ่ม ที่ริอ่านกล้าบอกรักคุณครูฝึกสอนคนสวย
พวงดอกแก้วยังคงจ้องหน้าเขา หญิงสาวยิ้มหวาน ไม่พูดอะไรสักคำ คิ้วเรียวเลิกสูงเป็นเชิงบอกว่าเธอไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด เธออยากให้เขาพูดใหม่อีกครั้ง
“รัก” ริมฝีปากหยักเอ่ยเบาๆ อยากจะเบี่ยงหน้าหลบสายตาหวานฉ่ำของเธอ แต่ก็ถูกมือบางจับแก้มสองข้างเอาไว้ บังคับให้เขาต้องสบตากับเธอ
คำว่ารักจากปากของเขาช่างมีอานุภาพมากมายนัก ครั้งแรกที่ได้ยินเธอไม่เชื่อหูตัวเอง หากแต่พอเขาพูดออกมาอีกครั้ง ด้วยเสียงทุ้มเบาๆ แต่มันกลับดังก้องในหัวใจของเธอ เม็ดน้ำตาใสๆก็กลิ้งลงบนแก้มเนียน หญิงสาวยิ้มให้เขาทั้งน้ำตา
“ขอบคุณค่ะ”
พวงดอกแก้วโน้มใบหน้าลงพรมจูบไปทั่วใบหน้าที่เธอกอบเอาไว้เต็มอุ้งมือ เต็มตื้นในหัวใจ ความหวานละมุนโอบล้อมอยู่รอบกาย หญิงสาว
