“เดี๋ยวผมอาบให้”
“ไม่ค่ะ ดอกแก้วอาบเอง”
“ดื้ออีกแล้วนะ คุณนี่ดื้อจริงๆ”
พวงดอกแก้วก้มหน้าก้มตารุนหลังเขาแรงๆ เรื่องอะไรจะยอมให้เขาอาบด้วย ขนาดเมื่อวานสำออยว่าเจ็บแขนยังสามารถทำให้เธอแทบคลานออกจากห้องน้ำ มาวันนี้หายสนิทถึงกับอุ้มเธอเข้ามาในห้องน้ำได้ หากเธอยอมให้เขาอยู่ด้วย มีหวังไม่ได้ออกไปกินอาหารเช้าง่ายๆแน่
“ออกไปสิคะ” เมื่อออกแรงไปเท่าไร ร่างใหญ่ก็ไม่ขยับเขยื้อน พวงดอกแก้วจึงถอยหลัง แล้วเอยปากไล่เขาด้วยน้ำเสียงระอาใจ ฐานทัพหันหน้ากลับไปยิ้มแป้นแล้น
“ไม่ออกครับ มาเถอะครับคนเก่ง อาบน้ำด้วยกัน แววตาและท่าทางของเขาไม่เหมือนชวนอาบน้ำเลย พวงดอกแก้วถอยหลังไปอีกหนึ่งก้าว จับจ้องคนที่สืบเท้าเข้ามาใกล้อย่างระมัดระวัง
“คุณทัพอาบแล้วนี่คะ” หญิงสาวแย้งเขา
“อาบแล้วก็อาบอีกได้” เปล่าประโยชน์ที่จะโต้เถียงกับเขา จอมบงการก็ยังเป็นจอมบงการอยู่วันยังค่ำ ที่สุดแล้วพวงดอกแก้วก็ต้องยอมให้เขาอาบน้ำให
