ฐานทัพจ้องหน้าบิดานิ่ง หัวใจที่ว่าเต้นกระหน่ำรัวแรงตอนเจอหน้าพวงดอกแก้วก่อนหน้านี้ ก็ยังไม่เต้นแรงได้เท่าตอนนี้ ลูก...เขากำลังจะมีลูกกับพวงดอกแก้ว
“ผม...ขอพูดกับเธอตามลำพังได้มั้ยครับ” น้ำเสียงตื่นเต้นกับหน้าตาดีอกดีใจของฐานทัพถูกเบรกด้วยอาการส่ายหน้าและคำพูดของบิดา
“แม่แกคงไม่อนุญาตหรอก รายนั้นหวงลูกสาวกับหลานยังกับจงอางหวงไข่”
“ลูกสาว?” คิ้วเข้มขมวดมุ่น สงสัยสิ่งที่บิดาพูด
“ก็แม่เขาโกรธแกมาก ที่ไปทำร้ายหนูดอกแก้ว เอ่ยปากยกแกให้เป็นลูกของพ่อคนเดียว ส่วนหนูดอกแก้วเป็นลูกสาวของเขา ทรัพย์สมบัติมรดกอะไรที่เป็นของเขา เขาก็จะยกให้ลูกสาวกับหลานเท่านั้น บ้านหลังนี้และไร่นี้ก็เป็นชื่อแม่แกนะจะบอกให้ ดังนั้นทำตัวดีๆ ตามใจแม่แกให้มากๆ อย่าไปขัดใจเขาเชียวนะ เดี๋ยวจะถูกเจ้าของบ้านไล่ตะเพิดเอาได้” ฐานทัพหน้าเหวอ นี่เขาควรจะดีใจที่กำลังจะมีลูก หรือเสียใจที่ถูกมารดาตัดออกจากกองมรดกดี
“เอ่อ...คุณพ่อค
