วิเวียนรู้สึกว่าร่างของตนเองกลับมาหนักอึ้งอีกครั้ง โดยเฉพาะปลายเท้าที่หนักจนขยับไม่ได้ หนักราวกับถูกอิฐก้อนใหญ่ทับตึงเอาไว้ อาจเป็นเพราะร่างกายในตอนนี้กำลังอ่อนแรง เพราะแม้กระทั่งเปิดเปลือกตาขึ้นมายังใช้เวลารวบรวมแรงอยู่นาน
แสงสว่างที่ลอดผ่านผ้าม่านสีขาวทำให้รู้ว่าขณะนี้เป็นเวลากลางวัน ดวงตาพร่ามัวเพ่งมองฝ้าเพดานไล่ลงมายังผนังห้องสีขาว และหยุดสายตาไว้ที่ปลายเท้า
สาเหตุของการขยับเท้าไม่ได้เพราะมีหมาน้อยมานอนทับนี่เอง ปากที่กำลังจะเปล่งวาจาปลุกหยุดชะงัก คนป่วยนิ่วหน้าด้วยอาการเจ็บคอจนเผลอไอออกมาเสียงดังแทน
“แคกๆ”
พรึ่บ!
ร่างสูงใหญ่กระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรงทั้งที่ยังไม่ลืมตาขึ้นมาด้วยซ้ำ เขาหันขวับมองเธอแล้วก็นั่งชะงักค้างอยู่อย่างนั้น
“ฉะ ฉันหิวน้ำ...” เสียงแหบแห้งบอกความต้องการตนเองออกไป
ทว่าคนเฝ้าไข้ยังนั่งตัวแข็งอยู่อย่างนั้นจนเธออ่อนใจ หันไปคว้าขวดน้ำดื่มที่โรงพยาบาลตั้งเซอร์วิ
