วิเวียนตัดสินใจออกมารอแลนซ์บริเวณหน้าทางเข้าตึกศาลาว่าการ นิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความบอกเขาให้รู้ว่าเธอไม่ได้รอที่หน้าห้องอบรมแล้ว เผื่อว่าคนออกจากห้องน้ำมาเธอไม่พบ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินหากันให้ลำบาก แต่แล้วความตั้งใจนั้นก็ต้องเป็นอันยุติไป
เมื่อร่างสูงของใครบางคนเดินมาหยุดตรงหน้าจนเกิดเงาสูงท่วมศีรษะ เจ้าของเรือนผมหางม้าสีดำหยุดพิมพ์ข้อความแล้วเงยหน้ามอง
ดวงตาสีฟ้าสดใสเมื่อต้องแสงแดดในยามใกล้เที่ยงให้ความรู้สึกเหมือนกำลังมองแดดสะท้อนผืนทะเล ในขณะที่ใบหน้าเฉื่อยชาเข้ากับบุคลิกนิสัยของเจ้าตัวจ้องมายังสาวตัวเล็กโดยไร้ซึ่งคำพูด
“เข้าห้องน้ำนาน…ขี้เหรอ?”
“ผมเห็นคุณยืนคุยกับคริส ไหนว่าไม่ชอบ” เขาไม่ได้สนใจมุกสัปดนของลูกสาวนายกเทศมนตรี ดวงตาสีฟ้ายังเอาแต่มองหน้าเธอและยืนทื่อรอฟังคำตอบ
กลับเป็นวิเวียนที่เปลี่ยนท่าทีงุนงงเป็นการกอดอกอมยิ้ม เลือดฝาดบนแก้มแดงกว่าบลัชสีกลีบบัวที่ทามาวันนี้ไปถึงไห
