ถ้าความเงียบยังคงกดดันในห้อง ฝ่ายแม่ของเลย์หน้าซีดไปเล็กน้อย มือเกร็งขอบโต๊ะ ดวงตาของเธอเหลือบไปมองเลย์ที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำ ไม่กล้าสบตากับใคร
อาจารย์เอียงคอ ดูเอกสารเหล่านั้นด้วยความตั้งใจ พลางขมวดคิ้ว
“อืม…ชัดเจนทีเดียว” เสียงอาจารย์แผ่วออกมา แต่เต็มไปด้วยความเข้มงวด
ฉันนั่งเงียบ พยายามควบคุมลมหายใจ มือเกร็งกระชับกระโปรงตัวเอง รู้สึกได้ถึงความอุ่นใจที่พี่แทนไทอยู่ข้าง ๆ แม้จะไม่ได้เอื้อมมือมาจับก็ตาม
พี่แทนไทเงยหน้ามองฉันเพียงแวบเดียว ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เป็นสัญญาณให้ฉันมั่นใจว่าเขาจะอยู่คุ้มครอง
แม่ของเลย์สูดลมหายใจแรง พลางเอ่ยเสียงสั่น
“แต่ว่า…ลูกฉันยังเจ็บอยู่…”
พี่แทนไทนิ่ง ก่อนจะชี้ไปที่เอกสารและกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ทุกอย่างมีหลักฐานครับ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ถ้าจะเอาเรื่อง ก็เอาให้ถูกต้องทั้งสองฝ่าย”
เลย์หน้าแดงก่ำ ตาเบิกโตด้วยความอายและความโมโหผสมกัน ขณะที่แม่ของมันทำหน
