“ต้องไล่ออก”

เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องฝ่ายปกครอง ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเอื้อมมือบิดลูกบิดประตู แอ๊ด… ทันทีที่เปิดเข้าไป ความเย็นยะเยือกก็ปะทะหน้าอย่างแรง ราวกับมีใครเปิดแอร์ไว้ไม่ต่ำกว่ายี่สิบองศา ความเย็นแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนังจนขนสั้นลุกชันไปทั้งตัว แขนของฉันขึ้นลายขาวเพราะอุณหภูมิที่แตกต่างจากภายนอกอย่างฉับพลัน เสียงแอร์ดังหึ่ง ๆ ผสมกับกลิ่นอับจาง ๆ ของกระดาษเอกสารเก่าในห้อง ทำให้ความกดดันยิ่งทวีคูณ ดวงตาของฉันกวาดมองไปรอบ ๆ เห็นโต๊ะเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ เอกสารกองพะเนิน และตรงกลาง…เก้าอี้ตัวหนึ่งที่ถูกเว้นไว้ เหมือนรอฉันนั่งลงเพื่อสอบสวน หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบจะกลบเสียงแอร์ “นี่เรากำลังจะโดนอะไร…” ความคิดนี้ลอยขึ้นมาทันทีที่สายตาปะทะกับผู้หญิงวัยกลางคนในชุดเรียบแต่ดูดุ เขากำลังนั่งกอดอก มองฉันด้วยสายตาคมกริบเหมือนมีด “นั่งสิ…เธอใช่ไหมที่ชื่อนุ่น?” เสียงทุ้มต่ำของหญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้นช้า