“หนึ่งอาทิตย์…หนึ่งความทรงจำ”

เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่ ชาวบ้านและเพื่อน ๆ ในค่ายก็ทยอยเดินมาที่ลานกว้าง บ้างก็ยิ้มทักทาย บ้างก็ช่วยหยิบจับเก้าอี้มาตั้งเรียง เสียงพูดคุยผสมกับเสียงหัวเราะเบา ๆ คลอไปกับกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยอบอวลทั่วบริเวณ เด็ก ๆ ในหมู่บ้านวิ่งกรูเข้ามาด้วยความตื่นเต้น บางคนมองหม้ออาหารตาละห้อย บางคนแอบมุดเข้ามาใกล้โต๊ะจนต้องมีผู้ใหญ่คอยดึงไว้ “ใจเย็นลูก เดี๋ยวได้กินพร้อมกัน” ฉันกับเพื่อน ๆ รีบเร่งมือกันเต็มที่ ตักข้าวใส่จานเรียงต่อ ๆ กันจนได้แถวสวยงาม ก่อนจะทยอยตักกับข้าวตามไปทีละอย่าง ความเหนื่อยที่สะสมมาตลอดเช้ากลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอิ่มใจ เหมือนทุกอย่างที่ทำกำลังกลายเป็นประโยชน์จริง ๆ เมย์หันมายิ้มบาง ๆ ให้ฉัน “เหนื่อยแต่โคตรคุ้ม” ฉันหัวเราะพลางพยักหน้า “จริง แค่เห็นหน้าพวกเขาตอนรอก็หายเหนื่อยแล้ว” ไม่นานนัก เสียงพี่ข้าวก็ดังขึ้นเรียกให้ทุกคนนั่งรวมกันตรงลานกว้างที่ชาวบ้านช่วยกันปูเสื่อย