“คิดถึงจะบ้า”

รถบัสคันใหญ่ของมหาวิทยาลัยค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากลานจอด เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำ ๆ คลอไปกับเสียงปรับอากาศที่เริ่มทำงาน อากาศในรถเย็นสบายตัดกับแดดแรงด้านนอกจนหลายคนถอนหายใจอย่างผ่อนคลาย ฉันกับเพื่อน ๆ จับจองที่นั่งแถวหลังสุดเป็นที่เรียบร้อย น้ำหวานได้นั่งติดหน้าต่างด้านซ้ายมือ ข้าง ๆ กันคือเมย์ ส่วนฉันนั่งต่อจากเมย์ แล้วถัดไปก็เป็นแบมแบม และแจมที่ได้ตำแหน่งติดหน้าต่างอีกฝั่ง กระเป๋าเป้ถูกวางกองเรียงไว้บนตักบ้าง บนที่วางสัมภาระด้านบนบ้าง บรรยากาศเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าปนอบอุ่น ราวกับทุกคนกำลังหอบความทรงจำหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาใส่มาด้วย “โอ้ย…กูจะหลับตั้งแต่รถออกแล้วเนี่ย” แจมเอนหัวพิงกระจก พูดเสียงงัวเงีย “อย่าเพิ่งหลับดิวะ นั่งเมาท์กันก่อน” น้ำหวานหันมายิ้มกวน ๆ “ใครจะเล่าเรื่องฮาตอนทำกับข้าววันแรกก่อนดี” “ไม่เอา ๆ มึงอย่าขุดเลย อายเขา” เมย์รีบโบกมือปฏิเสธ แต่แก้มกลับขึ้นสีจนฉันเผลอยิ้