“ปั้นหยา อย่าวิ่งลูก รอแม่ก่อน”
อริสาตะโกนเรียกลูกสาวตัวน้อยเสียงดังด้วยความตกใจ เพราะเมื่อเธอจอดรถที่โรงแรมแล้ว ลูกสาวตัวน้อยก็เปิดประตูวิ่งปร๋อเข้าโรงแรมที่ใหญ่โตหรูหราไปทันทีโดยไม่สนใจเสียงเรียกตามหลังของมารดาเลยแม้แต่น้อย
เธอรีบลงจากรถแล้ววิ่งตามลูกสาวที่เลี้ยวเข้ามุมตึกไวๆไปแล้ว โดยแทบจะไม่ทันปิดประตูรถด้วยซ้ำ นึกแปลกใจว่าทำไมลูกสาวตัวน้อยที่ไม่เคยดื้อเลย คราวนี้กลับไม่ยอมฟังคำสั่งของเธอ
ทันทีที่เด็กหญิงตัวน้อยเลี้ยวผ่านมุมตึกได้ ก็ชนเข้ากับขาของผู้ชายคนหนึ่งเข้าอย่างจัง จนหงายหลังจะล้มลง แต่ยังโชคดีที่คนๆนั้น กระโจนคว้าตัวเด็กน้อยที่กำลังจะหงายหลังล้มลงพื้นได้ทัน เขาช้อนอุ้มตัวเด็กน้อยขึ้นแนบอกแกร่ง กอดกระชับร่างจิ๋วไว้แน่น หัวใจดวงโตเต้นถี่รัวด้วยความตกใจ มือใหญ่ของเขาก็ลูบหลังปลอบใจเด็กน้อยที่คงตกใจไม่แพ้กับเขา
“โอ๋ๆ ไม่ต้องตกใจนะลูก ปั้นหยา ไม่เป็นไรแล้วครับ เด็กดี”
ร่างจ้อย
