“ฉันรักเธอ... มัลลิกา”
“คุณคิลล์...”
“ฉันรักเธอ... ได้โปรดเชื่อฉัน ไว้ใจฉัน และอย่าจากฉันไปไหนอีกเลย”
คราวนี้น้ำตาที่ไหลรินออกมาจากดวงตาไม่ใช่เพราะความปวดร้าว ทุกข์ทรมานอีกแล้วแต่มันเป็นน้ำตาแห่งความเปี่ยมสุขตื้นตัน หล่อนไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ ไม่เคยคิดว่าคิลเลียนจะมองหล่อนอีกครั้งในยามที่หล่อนไม่เหลือเงาของไอรีนแล้ว
“คุณคิลล์... แน่ใจนะคะว่ารักมัลลิกา บารอฟคนนี้ ไม่ใช่ มัลลิกาที่เป็นเงาของคุณไอรีน”
“ฉันรักเธอ... มัลลิกา บารอฟ”
และก็ไม่มีอะไรต้องคิดอีกแล้ว หญิงสาวแนบหน้ากับอกกว้างและร่ำไห้ออกมาด้วยความดีใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร้องไห้ให้กับความโชคดีของตัวเอง
“มะลิรักคุณคิลล์ค่ะ รักมากเหลือเกิน รักจนเจ็บปวดไปหมดทั้งหัวใจ”
หล่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งน้ำตา
“รู้ไหมคะวันที่มะลิตัดสินใจเดินจากไป มะลิเสียใจแค่ไหน...”
เขาส่ายหน้าและตอบเสียงห้วน
“ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอเสียใจแค่ไหน รู้แต่ว่าตัวเอ
